95يثرب، در دارالندوه اجتماع كردند كه شمار آنان به 40 تن مىرسيد. ابوجهل در اين جمع پيشنهاد كرد از هر قبيلهاى يك شمشيرزن انتخاب شود، آنگاه وى را غافلگير كنند و خون وى را بريزند. روشن است كسانش كه به خون خواهى او نمىتوانند شمار زيادى را قصاص كنند.
ناگزير به خونبها بسنده مىكنند كه پرداختن آن، كار آسانى است. خداوند پيامبرش را از اين توطئه شوم آگاه ساخت. در آيهاى از قرآن آمده است:
«به خاطر بياور هنگامى را كه كافران نقشه مىكشيدند كه تو را به زندان بيفكنند، يا به قتل برسانند و يا (از مكه) خارج سازند؛ آنها چاره مىانديشيدند و (نقشه مىكشيدند) ، و خداوند هم تدبير مىكرد و خداوند بهترين چاره جويان و تدبير كنندگان است!» 1 پيامبر(ص)، على(ع) را در بستر خود خوابانيد و خود شبانه مكه را به قصد يثرب ترك كرد. دورى و جدايى از كعبه و زادگاه، بر آن حضرت بسيار ناگوار و اندوهگين بود. خداوند پيامبرش را دلدارى داد و بدو وعده داد كه دگر بار به مكه باز خواهد گشت.
«آن كس كه قرآن را بر تو فرض كرد، تو را به زادگاهت باز مىگرداند! ...» 2 بُعد ديگر تلاش مشركين قريش، جنگهايى است كه آنان با امكانات و تجهيزات فراوان، براى نابودى اسلام و مسلمين انجام دادند كه مهمترين آنها جنگهاى «بدر»، «اُحد»، «خندق» و «احزاب» مىباشد. براى جلوگيرى از اطاله كلام، از توضيح جنگها خوددارى مىشود. پس ازجنگ احزاب و در سال ششم هجرى پيامبر(ص) با گروهى از يارانش به قصد زيارت كعبه از مدينه به سوى مكه رهسپار شدند. مشركين مكه كه آمادۀ جنگ شدند و سوگند ياد نمودند كه به هر وسيله ممكن از ورود مسلمانان جلوگيرى كنند.
پيامبر(ص) با وجود اينكه نيروى كافى براى سركوبى بت پرستان مكه داشت با