96دشمنان سرسخت خود از در صلح و مسالمت وارد شد. ابتدا نمايندهاى پيش سران مكه فرستاد و آنان را دعوت به صلح نمود و ياد آور شد كه مسلمانان به قصد زيارت خانه خدا آمدهاند و قصد جنگ و تعرض را ندارند.
ابتدا نپذيرفتند و مركب نماينده پيامبر(ص) را پى كردند! ولى بار دوم به پيشنهاد صلح پيامبر(ص) تن دادند. مشركين شرايط سنگينى براى صلح پيشنهاد دادند كه پيامبر آنها را پذيرفت و از جمله آن، تخليه فورى مكه بود. پيامبر(ص) و ياران پس از اعمال حج، بىدرنگ مكه را ترك كردند، در حالى كه مسلمانان آرزو داشتند در زادگاه خود بيشتر اقامت نمايند. آرى، پيامبر(ص) كه منطقش انسان دوستى و مسالمت و احترام به تعهدات بود، براى رفع خصومت و ايجاد محيط صلح و آرامش حاضر شد از تمام حقوق مشروع خود بگذرد. 1 اين پيمان، كه به «پيمان حديبيه» معروف شد، بعدها به وسيله مشركين نقض گرديد و علاوه بر آن، از آزارها و اذيتهاى قريش كاسته نشد.
مشتى زورگو بر كعبه سلطه يافته بودند و آن را در سلطه خود مىدانستند و در سلطهگرى و انحصارطلبى هيچ مرزى نمىشناختند.
بيش از نيمى از عمر بعثت پيامبر(ص) به مدارا با آنان گذشت و كمتر سودى نداشت. پيامبر(ص) نمىتوانست بيش از اين زورگويى را تحمّل كند. بايد مكه آزاد و كعبه از پليدى شرك و خرافه پاك شود؛ چه اينكه پيامبر(ص) و ياران آن حضرت، در آرزوى زيارت آزادانه كعبه لحظه شمارى مىكردند.
سپاهيان ده هزار نفرى مسلمانان، بدون خونريزى و با امدادهاى الهى، شهر مكه را فتح نمودند. «سعد» يكى از ياران پيامبر، «شعار خشونت را» فرياد كرد كه:
«اليَوم يَوم الْمَلْحَمَة
اليَوم تَستحلّ الْحرمة»
اليوم أذلّ اللّه قريشاً
«امروز روز برخوردهاى خونين است! امروز حرمتها شكسته مىشود! امروز خدا قريش را خوار مىكند!»