383به طور معمول، حاجيانى كه ابتدا اعمال حج را به جاى آورده و سپس به مدينه مى‌رفتند، ممكن بود كه ايام سوگوارى محرم را در مدينه باشند. در اينجا بود كه رسم شيعيان با رسم سنيان متعارض مى‌شد؛ چرا كه در ايام عاشورا، سنيان به جشن و سرور مى‌پرداختند و عاشورا را عيد مى‌گيرند در حالى كه شيعيان مشغول روضه خوانى و نوحه سرايى مى‌شدند. حضور شيعيان در ميان سنيان، در اين ايام، سبب گرفتارى و نگرانى بود. دختر فرهاد ميرزا با اشاره به اين كه در كشتى مراسم سوگوارى بوده و اهل كشتى كه همه فرنگى وخارج از مذهب‌اند، چيزى نمى‌گويند، از اعراب ياد مى‌كند كه در «مدينه طيبه، در شب قتل - شب عاشورا - در همه خانه‌ها آواز دف و دايره و هلهله بلند بود، كسى از ترس جرأت نكرد كه اسم امام حسين(ع) را به ميان آورد.» 1
در مكه، شريف عبداللَّه اين مسائل را ممنوع كرده بود. فرهاد ميرزا در سال 1292 مى‌نويسد: از محاسن شريف آن است كه سابقا در روز عاشورا اهل مكه معظمه عيش و عشرت داشته ساز و طنبور مى‌زده‌اند كه كشتى نوح امروز در جودى قرار گرفته و اين شريف موقوف كرده كه براى كشتى نوح بايد صبح عيش و عشرت كرده و نبايد براى پسر فاطمه كه امروز شهيد شده، محزون وملول شد ... اين رسم قديم را موقوف كرده است كه در ايام امارت معزّى اليه ديگر در مكه در روز عاشورا اين عمل شنيع را مرتكب نمى‌شوند.» 2
فراهانى در سال 1302 با اشاره به اين كه «سابقاً اهالى مكه به اسم اين كه روز عاشورا كشتى نوح به كوه جودى قرار گرفته» در «روز عاشورا شادى‌ها مى‌كردند و اسباب لهو و لعب فراهم مى‌آوردند» مى‌نويسد: «بعد از شريف عبدالمطلب چون شريف عبداللَّه و شريف عون كه شريف حاليه است به تشيع بى ميل نبودند، اين قاعده را منسوخ كردند و به احترام قتل سيد الشهداء(ع) موقوف نمودند». 3 امين الدوله نيز در سال 1316 خبر از آن داده است كه «حضرت شريف به اقتضاى نسب و اصل كريم، مذاق تشيع دارند.» 4