31مردم بپا خاستند؛ دستهاى پيامبر(ص) را مىگرفتند و به صورتهاى خويش مىكشيدند. من نيز دستش را گرفتم و به صورت خود كشيدم؛ دست مباركش از مشك، خوشبوتر و از برف، سردتر بود.
بخارى در باب صفات پيامبر(ص)، از همين ابوجحيفه، روايت مىكند:
پيامبر(ص) در «ابطح»، ميان خيمهاى بود. بلال از خيمه بيرون آمد و مردم را به نماز، دعوت كرد و باز به درون خيمه رفت و بازمانده آب وضوى پيامبر(ص) را بيرون آورد و مردم هجوم بردند و آن آب را گرفتند. مردم، آب وضويى كه به بدن شريف آن حضرت رسيده بود را در ظرفى جمع مىكردند و به آن تبرك مىجستند.
بخارى اين حديث را در كتاب وضو، باب استعمال بازمانده آب وضوى مردم نيز نقل كرده است. همچنين بخارى در كتاب لباس، باب «القبة الحمراء من أدم»، (خيمه سرخ پوستين)، با اسنادش از ابوجحيفه نقل مىكند:
ميان خيمه سرخپوستين، خدمت پيامبر(ص) رسيدم. بلال، آب وضوى پيامبر(ص) را گرفت و مردم براى گرفتن آن، بر يكديگر سبقت مىگرفتند. هركس قطرهاى به دست مىآورد، به سر و صورتش مىماليد و هركس به دست نمىآورد، از رطوبت دست رفيقش، استفاده مىكرد.
بخارى اين حديث را در دو جا از كتاب نماز هم آورده است.
تبرك جستن به موى پيامبر(ص)
همچنين در حديث صحيح آمده است: هرگاه پيامبر(ص)، سرش را مىتراشيد، موهايش را به برخى از صحابه مىداد تا ميان ديگران تقسيم