109و توشه براى دو جهان مىكند. آن كس كه دست، پا يا سرش بوسيده شده، رسول بزرگ هدايت است كه خداوند دربارهاش فرموده است: «و قطعاً براى تو پاداشى پايان ناپذير خواهد بود». 1 خداوند به ما فرمان داده است كه بر او سلام و صلوات بفرستيم؛ همان كسى كه بردبارى، بخشندگى، مهربانى، خيرخواهى و نوعدوستىاش، از همه مردمان بيشتر است. حساب او، از حساب ستمگران و گردنكشان كه شيفته تعظيم و خودستايى و مجسمه تكبر و خودخواهى و برترجويىاند، جداست.
اگر مىخواستند همين اصحابى را كه با عشق و شوق، دست و پا و سر پيامبر(ص) را بوسيدهاند، با تهديد يا تطميع، وادار سازند كه دست يكى از بزرگترين پادشاهان را ببوسند، هرگز قبول نمىكردند و زير بار نمىرفتند. ولى همين افراد، با دلهايى آرام و جانهايى مشتاق و چهرههايى گشاده و لبهايى خندان، با شتاب به سوى رسول خدا(ص) مىآمدند و به اميد تبرك جستن و درخواست خيرات و بركات، دست و پا و سرش را مىبوسيدند.
به راستى تا روز قيامت، اين آرزوى هر فرد مسلمانى است كه از گروهى باشد كه به افتخار مصاحبت و ملاقات و زيارت رسول اعظم(ص) مفتخر گرديده و به سعادت بوسيدن دست و پا و سر آن بزرگوار، سرفراز گشته باشد. چه منقبت و نعمت و سعادتى، بزرگتر از اين، مىتوان در دو جهان يافت؟