67
1. إنّ عليّا لميمونٌ نقيبتُهُ 1
1. على مردى است آزموده و در كارهاى شايسته معروف.
2. او داماد پيغمبر و بهترين همه مردم است و هركس به او افتخار كند، مفتخر است.
3. او وقتى همه مردم كافر بودند، پيش از ديگران با پيامبر امى نماز گزارد.
نقل شده است: حُجر بن عَدِى و عمرو بن حَمِق خزاعى، يكى از روزهاى جنگ صفين بيرون آمدند و به اظهار تنفر و لعنت بر شاميان پرداختند. على(ع) به آنان فرمود: «بر شما روا نمىدانم كه نفرينگر و دشنامگو باشيد. اگر كردارهاى زشت آنان را توصيف مىكرديد، مىگفتيد: بار خدايا خون ما و ايشان را مريز و ميان ما و آنان سازشى به سازگارى آنها برقرار فرما و آنان را از گمراهىشان به راه هدايت باز آر تا پارهاى از آنها كه حق را نمىشناسند، بشناسندش و آنكه به گردنكشى و ستم پرداخته، از پافشارى در آن دست كشد. اين مرا خوشتر و براى خود شما نيكوتر مىبود». آن دو نفر گفتند: «نصيحت شما را مىپذيريم و طبق ادب و روش شما در زندگى راه مىسپاريم». آنگاه عمرو بن حمق گفت:
«راستى، اى امير مؤمنان، به خدا من نه از آن رو تو را دوست دارم و نه به آن سبب با تو بيعت كردهام كه ميان من و تو خويشاوندى است يا قصد دريافت مالى دارم كه تو به من دهى يا خواستار چيرهدستى و تسلطى هستم كه نامم بدان