1) . كعب بن زهير بن ابى‌سلمى مزنى، شاعر مشهور عرب و صاحب قصيده معروف «بانت سُعاد» همواره حضرت رسول(ص) را در سروده‌هاى خود هجو مى‌كرد؛ پيامبر(ص) خون او را هدر اعلام كرد. برادر كعب كه پيش‌تر ايمان آورده بود خبر را به كعب رسانيد، ولى از رأفت و مهربانى پيامبر(ص) زياد برايش تعريف كرد. لذا كعب تصميم گرفت ايمان بياورد. روزى درحالى‌كه پيامبر(ص) در مسجدالحرام نشسته بود، بر پيامبر(ص) وارد شد و اسلام آورد. سپس قصيده معروف خود را با مطلع «بانت سُعاد فَقَلبى اليَوْم مقبول» بر حضرت خواند و هنگامى‌كه اشعارش به اينجا رسيد: نُبِّئْتُ أَنَّ رَسُولَ اللهِ أَوْعَدَنِي وَ الْعَفْوُ عِنْدَ رَسُولِ اللهِ مَأْمُولُ إِنَّ الرَّسُولَ لَنُورٌ يُسْتَضاءُ بِهِ مُهَنَّدٌ مِنْ سُيُوفِ اللهِ مَسْلُولُ خبر يافتم كه رسول خدا(ص) مرا تهديد به مرگ كرده است و حال آنكه از رسول خدا(ص) اميد عفو و بخشايش مى‌رود! پيامبر(ص) نورى است كه مردم در پرتو آن هدايت مى‌شوند و او بهترين شمشير خداوند است كه از غلاف بيرون كشيده شده است. الشعر و الشعراء، اين قتيبه، ص62؛ الامتاع مقريزى، ص494؛ الاصابة، ج5، ص296.

2) . برد: بضم باء و سكون راء و دال، عبارت است از پارچه‌اى كه از پشم بافته باشند كه از نرمى تصوّر مى‌شود پوست حيوانات است در آن زمان اعلاترين آن برد يمانى بوده. از آن پارچه استفاده‌هاى زيادى مى‌شد؛ از جمله عبا و ديگر لباس‌ها را درست مى‌كردند: القاموس المحيط، ج1، ص243؛ مجمع البحرين، ج1، ص1807.