319مىكنم، مگر آنكه از چنگم بگريزد». پس آن جوان به كوفه كه زادگاهش بود، گريخت و چيزى نمانده بود كه اهل شام [بر اثر همين شعر و گفتههاى او] دستخوش شك و ترديد شوند [و از معاويه برگردند].
نجاشى نيز طى نامهاى به شرحبيل، اتهام قتل عثمان به على(ع) را اتهامى ناروا شمرد و بيعت مردم با ايشان را مهمترين دليل بر لزوم پيروى از آن حضرت اعلام داشت. سروده نجاشى در بحث بيعت مردم با على(ع) گذشت كه با اين بيت آغاز مىشد:
شُرَحْبِيلُ مَا لِلدِّينِ فَارَقْتَ أَمْرَنَا
وَ لَكِنْ لِبُغْضِ الْمَالِكِيِّ جَرِيرٍ
عياض ثمالى هم كه مردى پارسا بود، شرحبيل را آگاه نمود و اين شعر را براى او فرستاد:
1. يَا شُرْحُ يَا ابْنَ السِّمْطِ إِنَّكَ بَالِغٌ