125
4. إِلَى أَوَّلِ النَّاسِ بَعْدَ الرَّسُولِ
1. اى معاويه آنچه را شدنى نيست رها كن؛ به درستى كه خداوند آنچه ما را از آن پرهيز مىداديد (جنگ) تحقق بخشيد.
2. على اهل حجاز و عراق را به جنگ شما آورده [با اين همه] چه چيزى با ما مىتوانيد انجام دهيد؟!
3. آيا على و پيروانش را مانند پسر هند شمرديد؟ شرم نمىكنيد؟
4. با سرآمد مردمان پس از پيامبر و همگن رسول از ميان تمام جهانيان.
5. و داماد پيامبر و كسى كه درست به او ماند، در آن روزها كه موى فرقها [در غزوات از ترس] سفيد مىشد. [دلاورىها كرده] چنين قياسى كرديد؟
شجاعت و شمشير بران على(ع)
يكى از ويژگىهاى رهبر جامعه نزد همه مردم دنيا شجاعت است. رهبران ترسو همواره باعث شكست و سرافكندگى مردم بودهاند. اهميت اين مسئله در دورانهايى مثل صدر اسلام كه رهبران جامعه مىبايست در جنگها حضور فيزيكى مىداشتند و از نزديك فرماندهى لشكر را عهدهدار مىشدند، صد چندان مىشود. مطالعه تاريخ زندگى امام على(ع) نشان مىدهد كه شجاعت و شهامت آن حضرت، در نظر دوست و دشمن، از مسلمات تاريخى است. به برخى از اظهارات دوستان و دشمنان على(ع) درباره شجاعت ايشان در جنگهاى مختلف اشاره مىشود: