124
على(ع) همانند پيامبر(ص) و غير قابل قياس با ديگران
مفسران اجماع كردهاند بر اينكه در آيه 61 آل عمران (فَقُلْ تَعٰالَوْا نَدْعُ أَبْنٰاءَنٰا وَ أَبْنٰاءَكُمْ وَ نِسٰاءَنٰا وَ نِسٰاءَكُمْ وَ أَنْفُسَنٰا وَ أَنْفُسَكُمْ) منظور از (أَبْنٰاءَنٰا) امام حسن و امام حسين(عليهما السلام) و منظور از (أَنْفُسَنٰا) على(ع) است كه خداوند متعال آن حضرت را نفس محمد(ص) به شمار آورده است و منظور از مساوات اين است كه چون پيامبر اكرم(ص) اكمل الناس و اولى به تصرف براى همه مردم بوده، پس على(ع) نيز اكمل الناس و اولى به تصرف براى همه مردم بوده است. اين آيه برترين دليل بر علو رتبه اميرالمؤمنين(ع) است. 1
موضوع مساوات على(ع) با پيامبر(ص) و رفيع بودن جايگاه ايشان نزد خداوند در اشعار قرن اول نيز منعكس شده است. در تاريخ جنگ صفين نقل شده است كه ابن جُعَيل از زبان معاويه خطاب به على(ع) اشعارى سرود و معاويه طى يك نامه آن را به على(ع) فرستاد. حضرت وقتى نامه را خواندند، به نجاشى كه يكى از افراد قبيله بنىحارث بن كعب بود، گفت: ابن جُعَيل شاعر مردم شام است و تو شاعر عراقيانى؛ به اين مرد پاسخ بده. ايشان در جوابش اين اشعار را سرود:
1. دَعَنْ يَا مُعَاوِيَّ مَا لَنْ يَكُونَا