245وظيفه خود را از هر دو جهت انجام مى‌دهند؛ همان‌گونه كه در موارد بسيارى اين چنين عمل مى‌كنيم و راه احتياط را برمى‌گزينيم؛ به‌ويژه در مسجدالنبى و مسجدالحرام كه هر ركعت نماز در آنها، به ترتيب، ثواب هزار ركعت و ده‌هزار ركعت را دارد.
با توجه به مطالب گذشته و بر اساس حكم امام راحل(قدس سره) با حضور در اين نمازها عمل به احتياط تحقق مى‌پذيرد و ترك اين حضور است كه خلاف احتياط به حساب مى‌آيد؛ همان‌گونه كه در مسئله رؤيت هِلال، حتى در صورت علم به خلاف (طبق بعضى از فتاوا) و با اهميتى كه اعمال حج به‌ويژه وقوفين به‌عنوان دو ركن مناسك، از آن برخوردار است، احتياط در تبعيت حكم صادره از سوى قضات اهل سنت مى‌باشد و عدم تبعيت و عمل نمودن بر خلاف حكم آنان جايز نيست.
صدور حكم يا بيان فتوا
و آخرين پرسش اين است كه اين حكم امام مسئله‌اى است مسبوق به سابقه و در كتب فقهى و فتاواى علماى گذشته نيز مطرح گرديده و حتى طبق فرموده امام، به عدم لزوم اعاده چنين نمازى هم فتوا داده‌اند؛ همان‌گونه كه صاحب جواهر(رحمه الله) مى‌فرمايد: «ثمّ انَّ ظاهر النصوص و الفتاوى عدم وجوب اعادة هذه الصلوة...». 1
در پاسخ اين پرسش بايد گفت: مطرح بودنِ مسئله به صورتِ فتوا، در قرون گذشته و از سوى فقها، جاى ترديد نيست؛ ولى آنچه بر حكم امام از ساير فتاوا امتياز مى‌بخشد و اهميتش را مى‌رساند، اين است كه اين موضوع در طول تاريخ و در منابع فقهى به صورت يك «فتوا» مطرح بوده و نه به صورت «حكم» و اجراى عملى. بنابراين در مقام عمل هيچ ظهور و بروزى نداشته است و در طول تاريخ از ميان صدهاهزار نفر شيعه كه سالانه از سراسر جهان در مراسم حج و براى عمره وارد مكه و مدينه گرديده‌اند، تعداد عمل‌كنندگان به اين فتوا شايد از تعداد انگشتان يك دست كمتر بوده است و هيچگاه خود را موظف به حضور در اين نمازها ندانسته‌اند.
صدور اين حكم بود كه پس از قرن‌ها توانست تحول عظيم و شگرفى به وجود