244شما موافقيم، ولى مهم اين است كه بايد توجه كنيم ما امروز در چه وضعيتى به سر مى‌بريم و چه جوّى در فضاى فعلى شيعه و اهل‌سنت حاكم است و اگر به صفحات گذشته اين مقاله توجه شود و بر آنچه تحت عنوان «شيعه در معرض اتهام» و «شرايط كنونى ما» مطرح گرديد، دقت كنيم و با مضمون دو روايت كه در بخش اول روايات آورديم تطبيق دهيم، روشن مى‌شود كه اين روايات بيش از آنكه ناظر به زمان صدور آنها باشد، شامل وضع فعلى ماست؛ زيرا در زمان ائمه(عليهم السلام) فاصله تسنن و تشيع كمتر از زمان حال بوده و ارتباط ائمه(عليهم السلام) با جامعه، با محدوديتى كه داشتند، باز هم به كلى قطع نشده بود.
آرى، اگر در آن وضعيت، حفظ كيان تشيع و حفظ حيثيت و عزت و كرامت پيروان اهل‌بيت و معرفى صحيح ائمه(عليهم السلام) بر پيروانشان لازم بوده، امروز با گسترش اسلام و پيدايش عوامل فاصله و دورى جامعه اسلامى از شناخت اهل‌بيت و جهان شيعه، اين وظيفه لازم‌تر شده و زدودن لايه‌هاى متراكم افتراها و تهمت‌هاى ناروا از وظايف بزرگ و از واجبات حتمى ما گرديده است و شما در نامگذارى آن مختاريد كه بگوييد «تقيه» يا «ايفاى وظيفه».
حكم امام و فتواهاى احتياط‌آميز
پرسش ديگرى كه در زمينه حكم امام مى‌توان مطرح كرد، اين است كه با وجود فتواى بعضى از فقها و مجتهدين در مورد حفظ احتياط در اقتدا به امام جماعت اهل‌سنت، كه دو بينش متفاوت در فقه پيش مى‌آيد، وظيفه مقلدينِ اين مراجع در اين نمازها چيست و بايد چگونه عمل كنند؟
پاسخ: اصل استحباب اقتدا و شركت نمودن در اين نمازها اتفاقى است و همه مراجع و فقها آن را تأييد مى‌كنند، بنابراين بر همه شيعيان از هرگوشه دنيا و از هر مرجعى كه تقليد مى‌كنند و در آينده تقليد خواهند كرد، در جهت تبعيت از حكم امام و انجام يك عمل مستحب مؤكد، حضور در اين نمازها لازم و ضرورى است؛ منتها مقلدين مراجعى كه در مبنا با امام موافق نيستند، نماز خود را احتياطاً اعاده مى‌كنند و