149 مباحث اين نوشته

بخش نخست: قول به قصر؛ كه شامل قائلان به اين قول و ادله طرح شده از سوى ايشان است. از آنجا كه يكى از ادله قائلين به قصر «اصلِ تقصير در نماز مسافر» است مباحث پيرامون اصل در اين مسئله، در بخش اول آورده شده است؛

بخش دوم: قول به اتمام كه شامل قائلين به اين قول و ادله طرح شده از سوى ايشان است؛

بخش سوم: قول به تخيير با افضليت اتمام كه شامل دسته‌بندى قائلين و كلمات ايشان و ادله مطرح شده از ايشان است.

از آنجا كه اين قول به نوعى حد وسط دو قول ديگر است و ادله آن در جمع‌بندى و وجوه جمع بين تمام روايات مورد استفاده علما قرار گرفته، مبحث جمع‌بندى (اعم از جمع عرفى، بحث تعارض و مرجحات) نيز در اين بخش مطرح مى گردد. گفتنى است در هر بخش، رواياتى كه به عنوان دليل آن قول مطرح شده، با دسته‌بندى كلمات فقها دربارۀ دلالت آن، مطرح گرديده است.

بخش نخست: قول به قصر و ادله آن

فقهايى كه به وجوب قصر نظر داده‌اند

از عالمان و بزرگانى كه نظريه‌شان به وجوب قصر است، عبارت‌اند از: شيخ صدوق ¹، وحيد بهبهانى ²، سيد بحرالعلوم (سيد مهدى طباطبايى) ³، قاضى ابن براج ⁴ و از ميان فقهاى معاصر، مى توان از آيت الله شبيرى زنجانى نام برد.

دلايل قائلين به قصر در اماكن چهارگانه

دليل نخست: شهرت وجوب قصر نزد اصحاب ائمه

مرحوم وحيد بهبهانى، نظر و رأى مرحوم صدوق را، مشهور در نزد فقهاى ائمه(عليهم السلام)