99ب) محيى الدين نَوَوى، از فقهاى عامه، در كتاب «روضة الطالبيين» مى‌نويسد:
ولا يشترط كون الرامي خارج الجمرة، فلو وقف في الطرف و رمي إلى الطرف الآخر جاز. 1
شرط نيست كه رمى كننده بيرون از جمره بايستد، بلكه اگر در يك طرف جمره بايستد و طرف ديگر را رمى كند، كافى است.
جالب است افرادى كه در برابر اين‌گونه تعبيرها پاسخى ندارند، گفته‌اند: در آن زمان عده‌اى بودند كه از ستون‌ها بالا مى‌رفتند و در يك‌طرف ستون مى‌ايستادند و طرف ديگر را مى‌زدند!
بديهى است هيچ پژوهشگر و محققى اين احتمال را نمى‌دهد كه مردم بالاى ستون‌ها بروند و از همان‌جا ستون‌ها را رمى كنند؛ اين كار به طنز و شوخى شبيه‌تر است؛ چنان‌كه در سفرنامه «رفعت‌پاشا» كه به زودى خواهد آمد، آمده است كه بعضى به شوخى اين كار خطرناك را انجام مى‌دادند.
ج) عبدالكريم رافعى در كتاب «فتح العزيز» نيز مى‌نويسد:
ولا يشترط كون الرامي خارج الجمرة بل لو وقف في طرف منها و رمي إلى طرف جاز. 2
لازم نيست كسى كه سنگ مى‌زند، در خارج جمره بايستد. بلكه اگر در يك طرف بايستد و طرف ديگر را رمى كند، جايز است.
د) محيى‌الدين نووى در «مجموع» آورده است:
قال أصحابنا: و لا يشترط وقوف الرامي خارج المرمي بل لو وقف في طرفه و رمي إلى طرفه الآخر أو وسطه أجزأه لوجود الرمي و الله أعلم. 3
اصحاب ما گفته‌اند: «شرط نيست رمى كننده خارج از محل رمى بايستد. بلكه اگر در يك طرف بايستد و طرف ديگر يا وسط آن را رمى كند، كافى است؛ چون رمى، حاصل شده است، و الله اعلم.