2271. قرآن كريم به شدت از اسراف نهى كرده و مسرفين را اهل آتش دانسته است:

(وَ لاٰ تُسْرِفُوا إِنَّهُ لاٰ يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ) (انعام: 141).

(وَ أَنَّ الْمُسْرِفِينَ هُمْ أَصْحٰابُ النّٰارِ) (غافر: 43).

(إِنَّ اللّٰهَ لاٰ يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذّٰابٌ) (غافر: 28).

(وَ أَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِينَ) (انبياء: 9).

مبغوض بودن اسراف از ديدگاه شارع اسلام به حدى است كه حتى انفاق را نيز (كه يك عمل پسنديده و شرعى است) در صورتى مطلوب دانسته كه به حد اسراف نرسد؛ چنان‌كه فرموده است: (وَ الَّذِينَ إِذٰا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كٰانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوٰاماً) (فرقان:67).

همچنين از تبذير نيز به شدت نهى كرده و مبذرين را به عنوان برادران شياطين معرفى كرده است: (وَ لاٰ تُبَذِّرْ تَبْذِيراً* إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كٰانُوا إِخْوٰانَ الشَّيٰاطِينِ) (اسراء: 26 و 27).

در روايات اسلامى نيز از اسراف و تبذير به شدت نهى شده و دايره آنها به اندازه‌اى وسيع دانسته شده كه حتى شامل كوچك‌ترين و كم‌ارزش‌ترين اشياء، همچون دور انداختن هسته خرما و يا دور ريختن ته مانده آب نيز مى‌شود:

«عن ابي‌عبدالله(ع) قال: انّ القصد امر يحبه‌الله عزوجل و انّ السرف يبغضه حتى طرحك النواة فانها تصلح لشيء و حتى صبك فضل شرابك». ¹

در حديثى از بشر بن مروان حكايت شده كه گفت:

«دَخلنا علي ابي عبدالله(ع) فدعي برطب فاقبل بعضهم يرمي بالنوي قال فامسك ابوعبدالله(ع) يده فقال: لا تفعل إنّ هذا من التبذير و الله لا يحب الفساد». ²

بدون شك، وضعيتى كه ذبح قربانى در زمان ما دارد و موجب اتلاف آنها مى‌شود، مصداق قطعى اسراف است؛ زيرا چنان‌كه گفته شد، تطبيق مفهوم بر مصاديق آن، يك امر عرفى است (حتى اگر مفهوم مزبور يك مفهوم شرعى بوده و شارع حدود و ثغور آن را مشخص كرده باشد) و عرف بر اسراف بودن چنين اتلافى گواهى مى‌دهد.