179(سهمى براى خوردن صاحب قربانى و دو سهم ديگر براى صدقه دادن و هديه كردن) را احتياط واجب مى‌دانند و براى حل مشكل امروزى، لازم مى‌شمارند كه از فقير، نيابت در تصرف ذبيحه گرفته شود. 1
يعنى بر اساس فتواى آنان، خوردن و خوراندن گوشت قربانى واجب است.
- حضرات آيات سيد على سيستانى، ناصر مكارم شيرازى و سيد موسى شبيرى زنجانى، تنها جدا كردن و دادن سهم فقير را واجب مى‌دانند. 2
- شهيد مرتضى مطهرى در يادداشت‌هاى خود نوشته است: [در قربانى بايد] هدف اصلى اطعام و انفاق باشد؛ همان طور كه در ساير كفارات هست ... و مصداق (وَ أَطْعِمُوا الْبٰائِسَ الْفَقِيرَ) شود. 3
- شهيد دكتر بهشتى مى‌نويسد:
گوسفندى را كه قربانى مى‌كنيد، اگر مى‌دانيد كه زير آوار و خاك مسلخ خواهد رفت، اين را قربانى حساب نكنيد... اين اصلاً نمى‌تواند با آيات و روايات مربوط به قربانى جور در بيايد و اصلاً اين مصداق قربانى نيست. 4
- آيت الله جوادى آملى اين‌گونه نقل مى‌كند:
ممكن است يكى از دلايل آن [قربانى] بهره‌مندى گرسنگان و محرومان از گوشت قربانى باشد؛ اگرچه در اين زمان، آنان‌كه آيات الهى را به اسارت گرفته‌اند، نه خود استفاده مطلوب از اين سنت الهى مى‌كنند و نه به ديگران اجازه اداره و بهره‌بردارى صحيح از اين برنامه جامع و سودمند را مى‌دهند. 5
- آيت الله ناصر مكارم شيرازى بر اين باور است كه لزوم ذبح در محلى است كه مى‌توان گوشت قربانى را به مصرف شرعى رساند. 6
- در تفسير نمونه آمده است:
مسلمانان مجاز نيستند گوشت‌هاى قربانى را در سرزمين منا روى زمين بيندازند تا گنديده شود يا زير خاك دفن كنند و وجوب قربانى براى حجاج، دليل بر چنين عملى