220و آنها را اينگونه برشمرده است:
- رسوخ در دين؛
- تحرير محل نزاع و دورى از اجمالگويى؛
- رعايت عدالت در حكم نمودن بر مخالف؛
- حسن ظن به دعوتكننده مسلمان و حمل كلامش بر آنچه اراده كرده نه بر آنچه شنونده، اراده مىكند؛
- تلاش زياد بر يكپارچگى مسلمانان و صفوف آنان، از راه گفتوگو؛
- پاسدارى از دوستى و يارىرسانى به يكديگر؛
- گواهى و پذيرش به سخنان حق فرد مخالف.
گفتنى است كه اگر سلفىها، به اين اصول، پايبند باشند و به آنها عمل كنند، شايسته تقديرند. ولى واقعيت خارجى، خلاف آن مىباشد. در ضمن، بايد توجه داشت كه اين اصول، اختصاص به آنها ندارد.
المنهج السلفى فى الجماعة والامامة و اثره على واقع المملكة العربية السعودية
(دكتر سليمان بن عبدالله بن حمود ابا الخيل)
نويسنده در ابتداى مقاله، مفهوم جماعت و اقسام آن، اهميت و ضرورت اجتماع و محافظت بر هويت جمعى، اساس جماعت و لزوم آن، ادله وجوب جماعت و حرمت خروج بر آن را از قرآن و روايات و آثار و حكم عقل، بررسى كرده است.
نقد
اين مطلب، به حجيت سنت سلف، ربطى ندارد.
سپس نويسنده در بخش دوم مقاله، مفهوم امامت و راههاى ثبوت آن، از قبيل اختيار، عهد يا استخلاف، قهر و استيلاء و غلبه و بيعت را بررسى نموده است.