118صحابه، بر اين صفت، دوام نداشتند.

رابعاً: ظاهر آيه، مربوط به انبياى پيشين است كه پيامبر(ص) مأمور به پيروى از روش آنان، شده است.

خامساً: به چه دليل، تمام صحابه، اهل انابه بوده‌اند؟!

- خداوند متعال مى‌فرمايد: (يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ كُونُوا مَعَ الصّٰادِقِينَ ) ؛ «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! از [مخالفت فرمان] خدا بپرهيزيد و با صادقان باشيد!». (توبه:119)

او مى‌گويد: «مقصود از «صادقان»، پيامبر(ص) و اصحاب اوست». ¹

در پاسخ به اين استدلال، مى‌گوييم:

اولاً: تفسيرى كه براى آيه شده، ادعايى بيش نيست و هيچ مستند و مدرك معتبرى ندارد؛ بلكه مطابق برخى روايات، مقصود از «صادقان»، اهل‌بيت معصوم(عليهم السلام) مى‌باشند.

ثانياً: مطابق استظهار فخر رازى از آيه مورد بحث، مقصود از صادقان، افرادى معصوم‌اند و آيات و روايات نيز دلالت بر عصمت نداشتن صحابه دارد.

- خداوند متعال مى‌فرمايد:

(وَ مَنْ يُشٰاقِقِ الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ مٰا تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدىٰ وَ يَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ نُوَلِّهِ مٰا تَوَلّٰى وَ نُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَ سٰاءَتْ مَصِيراً) (نسا:115)

هركس كه بعد از آشكار شدن هدايت براى او، با پيامبر مخالفت كند و از راهى جز راه مؤمنان، پيروى نمايد، ما او را به همان سو كه مى‌رود، مى‌بريم و به دوزخ داخل مى‌كنيم و چه بدفرجامى است.

در پاسخ به اين استدلال، مى‌گوييم:

تعدد شرط با وحدت جزا، ظهور در اشتراك آن دو در علت تحريم دارد و لازمه‌اش، اين است كه پيروى از راه غيرمؤمنان، در صورتى كه مخالفت با رسول‌خدا(ص) را به دنبال نداشته باشد، بر حرمت دلالت ندارد.