102امام‌صادق(ع) نقل شده است كه حضرت فرمود:

كونوا دعاة للناس بغير السنتكم ليروا منكم الورع و الاجتهاد و الصلاة و الخير فانّ ذلك داعية. ¹

مردم را به غير از زبانتان، به‌سوى حق و حقيقت، دعوت كنيد؛ تا از شما پرهيزكارى و كوشش در راه خدا و نماز و كارهاى نيك، مشاهده كنند. بديهى است كه اين روش، گرايش‌دهنده‌تر است.

اسلام، از گفتار بدون عمل، به شدت نهى كرده است؛ چنان‌كه خداوند مى‌فرمايد:

(يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مٰا لاٰ تَفْعَلُونَ * كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللّٰهِ أَنْ تَقُولُوا مٰا لاٰ تَفْعَلُونَ ) (صف: 2و3)

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! چرا سخنى مى‌گوييد كه عمل نمى‌كنيد؟ نزد خدا، بسيار خشم‌آور است كه سخنى بگوييد كه عمل نمى‌كنيد.

ابن‌هشام در كتاب خود، آورده است:

هنگامى كه عدى بن حاتم، بعد از شكست مردم جبل طى، در سال نهم هجرى، به شام فرار كرد و از آنجا، به وسيله خواهرش به مدينه آمد، در مسجد، به محضر رسول خدا(ص) شرفياب شد. سپس همراه حضرت، به منزلش حركت كرد. بين راه، پيرزنى او را مدتى معطّل نمود و با او درباره حاجتى كه داشت، صحبت كرد و حضرت همچنان به درد دلش، گوش مى‌داد.

عدى مى‌گويد كه با خودم گفتم: «والله ما هذا بملك»؛ «به خدا سوگند! اين مرد، پادشاه نيست»؛ زيرا روش پادشاهان اين نيست كه براى رفع گرفتارى پيرزنى، اين قدر معطل شوند و تا اين اندازه، تواضع داشته باشند.

عدى مى‌گويد: «به هر حال با حضرت، به منزلش رفتم. اتاقى بسيار ساده و بدون فرش داشت و تنها فرش او، حصيرى از ليف خرما بود. آن را در صدر اتاق افكند