118
(فَإِذٰا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقٰابِ حَتّٰى إِذٰا أَثْخَنْتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثٰاقَ) (محمد:4)
و هنگامى كه با كافران [جنايتپيشه] در ميدان جنگ روبهرو شديد، گردنهايشان را بزنيد، [و اين كار را همچنان ادامه دهيد] تا به اندازه كافى دشمن را در هم بكوبيد؛ در اين هنگام اسيران را محكم ببنديد.
نقد
اولاً بين زدن گردن و سر بريدن فرق است، و آيه به زدن گردن، كه قتل سريع است، اشاره مىكند، نه سر بريدن كفار؛
ثانياً هدف صاحب مقاله تطبيق اين آيه بر مسلمانان مخالف خود و اجراى احكام كفر بر آنان است؛ امرى كه بهشدت در قرآن و روايات از آن نهى شده است.
آيه دوم
خداوند متعال مىفرمايد:
(فَإِمّٰا تَثْقَفَنَّهُمْ فِي الْحَرْبِ فَشَرِّدْ بِهِمْ مَنْ خَلْفَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ) (انفال:57)
اگر آنها را در [ميدان] جنگ بيابى، آنچنان به آنها حمله كن كه جمعيتهايى كه پشت سرآنهايند، پراكنده شوند؛ شايد متذكر گردند [و عبرت گيرند].
مؤلف مقاله پس از بيان اين آيه، مىگويد:
فالشاهد أن الكافر يقتل في المعركة بصورة بشعة ترعب الأعداء ويكون قتله عبرة لهم لعلهم يذكرون. ونحر العلوج يقوم بهذا الدور على أكمل وجه. 1
شاهد اينكه كافر در معركه بهصورت فجيعى كشته مىشود تا دشمنان را به ترس و رعب وادارد و كشتن او عبرتى براى آنان باشد؛ شايد متذكر شوند و سربريدن مىتواند اين هدف را بهخوبى پوشش دهد.