559اوليا. پس به طور كلى هر كس كه در حال حيات، به او تبرك جسته مى‌شود، در حال ممات نيز مى‌توان به زيارتش تبرك جست. بنابراين شدّ رحال براى تحقّق اين غرض، جايز مى‌گردد. اين موضوع با حديث پيامبر صلى الله عليه و آله «لاتشدّ الرحال إلاّ إلى ثلاثة مساجد» منافات و تعارض ندارد؛ زيرا حديث مربوطه به مساجد از آن‌جا كه همه در فضيلت يكسان‌اند، ترجيحى در سفر براى آنها نيست، مگر اين سه مسجد كه به جهت خصوصيتى كه دارند، سفر به خاطر آنها اشكالى ندارد و اين مسأله غير از سفر براى زيارت قبور و اولياى الهى است». ¹

بعد از اثبات جواز سفر براى زيارت اولياى الهى و همچنين استحباب سفر به سوى آنها، جا دارد در اين مورد، به احاديث متعدّدى كه در اين زمينه وجود دارد و به روشنى مشروعيت سفر براى زيارت قبور را ثابت مى‌كند، نيز توجه فرماييد:

1. طلحة بن عبيد اللّٰه مى‌گويد: «خرجنا مع رسول اللّٰه يريد قبور الشهداء... فلمّا جئنا قبور الشهداء قال: هذه قبور إخواتنا»؛ ² با پيامبر صلى الله عليه و آله بيرون رفتيم و آن حضرت، قبور شهدا را اراده كرده بود... . وقتى به قبور شهدا رسيديم، فرمود: اين قبور برادران ماست. منظور از قبور شهدا در اين‌جا قبور شهداى احد است كه چند كيلومتر با مدينه فاصله دارد.

2. عن أبى الدرداء أن بلالاً رأى فى منامه النبى صلى الله عليه و آله و هو يقول له:

«ما هذه الجفوة يا بلال امّا آن لك أن تزورنى يا بلال؟ فانبته حزيناً وجلاً خائفاً فركب راحلته و قصد المدينة وأتى قبر النبى...». ³ (اين حديث را در ذيل عنوان زيارت قبر پيامبر صلى الله عليه و آله در سيرۀ اصحاب نقل كرديم).

3.

«كان النبى يأتى مسجد قباء كلّ سبت ماشياً وراكباً»؛ ⁴ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هر روز شنبه به