473لذت بردن به كار مى‌رود. اين پديده از نظر اخلاقى ريشه در احترام به مقدسات و اعتقادات را داشته؛ جزء ارزش‌ها و معيارهايى است كه به فرهنگ دينى معنا مى‌بخشد. اين ارزش اجتماعى - دينى در ميان تمام افراد مؤمن و معتقد به خدا مشترك مى‌باشد، اكثر افراد جامعه در بارۀ اهميت آن به توافق رسيده‌اند؛ اين توافق به نوعى وفاق اجتماعى به حساب مى‌آيد.
از سوى ديگر زيارت به عنوان ارزش اجتماعى يك نوع قضاوت جمعى است؛ به اين معنا كه ارزيابى جمع كثيرى از افراد مؤمن و معتقد به دين، به پديدۀ زيارت، از طريق خواندن زيارت و احترام گذاشتن است. زيارت و الگوهاى رفتارى آن به صورت يك خط پيوستارى از ارزش‌هاى اجتماعى بر روى شخصيت اجتماعى اثر مى‌گذارد؛ در اين خط پيوستار زيارت به عنوان ارزش اخلاقى نيرومند در افراد مؤمن و معتقد درونى شده است. نقض اين ارزش در نزد افراد جامعه نوعى خطا و شرم تلقى مى‌گردد. اين پديده به عنوان يك رفتار دينى از نرم يا مقياسى براى انجام برخوردار است، كه در تنظيم روابط اجتماعى با ديگران بسيار مهم است. اين رفتار به صورت معقول مورد قبول اكثريت است؛ بر اين اساس چنين پديده‌اى در ساختار فرهنگ دينى داراى كاركردهايى در تنظيم روابط اجتماعى و نظم دينى دارد. هنگامى كه در رفتارهاى زيارتى بايدها و نبايدها رعايت شود، افراد بهتر مى‌توانند نيازهاى عاطفى، آرامش، اميد، رضايت خاطر، لذت بردن از زيارت، و... بر آورده نمايند.
زيارت به عنوان هنجارى درونى، خود به خود و با ميل و بدون اجبار بيرونى در انسان‌ها به وجود مى‌آيد؛ زيرا از فطرت دينى انسان ناشى مى‌گردد. احترام به اماكن مقدس جزء هنجارهاى درونى زيارت مى‌تواند تلقى گردد.
زيارت در فرهنگ دينى يكى از نمادهاى ملموس و آشكار دين باورى و هويت دينى هر جامعه‌اى محسوب مى‌شود. در واقع نماد زيارتى واقعيتى دينى است كه به صورت انتزاعى در قالب الفاظ و متون خاص آن فضا و شخصيت تدوين شده است؛