472مى‌شود؛ چون در اين گروه‌ها هدف معنوى است، خصايص خوب و مثبت انسان‌ها رشد بسيارى مى‌كنند.
در واقع زيارت يك الگوى رفتار دينى است كه در هر فرهنگى با توجه به ساختار آن به صورت‌هاى متنوع يافت مى‌شود. زيارت به عنوان يك عنصر فرهنگ معنوى در هر جامعه‌اى با توجه به ساختار دينى آن جامعه توليد مى‌شود؛ و به صورت هنجار خاص از طرف افراد آن جامعه در ساختار فرهنگى رشد مى‌كند؛ و سينه به سينه انتقال و اشاعه پيدا خواهد كرد. زيارت به عنوان يك عنصر از فرهنگ دينى، صورت عام دارد؛ و در تمام اديان الهى مشاهده مى‌گردد؛ و در هر جامعه‌اى با توجه به ساختار فرهنگى از مناسك و آداب و رسوم معنوى خاصى برخوردار است. زيارت داراى خصوصيت فرهنگى، اكتسابى است؛ از طريق مناسك و آداب و رسوم و متون خاص مى‌توان آن را به ديگران آموزش داد. زيارت در واقع بخشى از اعتقادات و گرايشات مذهبى و هنجارهاى دينى هر جامعه‌اى است كه از همان اوان كودكى به فرد آموزش داده مى‌شود. در واقع آموزش هنجارها و ارزش‌هاى زيارتى از همان دوران خردسالى در هر جامعه‌اى نوعى انتقال فرهنگ معنوى محسوب مى‌شود. از طريق آموزش، زيارت كردن و... انسان‌ها هويت دينى خود را كسب مى‌كنند. در كسب اين هويت، خانواده، مدرسه، رسانه‌هاى همگانى، از طريق برگزارى مراسم‌هاى زيارتى نقش بارزى دارند. فرايند جامعه‌پذيرى زيارت از لحاظ عينى، آن است كه جامعه فرهنگ معنوى خود را از نسلى به نسل ديگر انتقال داده است؛ و فرد را با شيوه‌هاى پذيرفته شده و تأييد شده زندگى سازمان داده است.
از بعد ذهنى، اجتماعى شدن از طريق زيارت، فرايندى است كه فرد خود را با آرمان‌هاى دينى و اخلاقى كه در محيط اجتماعى‌اش نقش مؤثر دارند، سازگارى مى‌دهد. زيارت به عنوان يك پديده جامعه‌شناختى در فرهنگ دينى، عملى مطلوب و سودمند براى افراد در جهت ابراز احساسات عاطفى، آرامش، اميد، رضايت خاطر و