468فرهنگ هر جامعه‌اى به صورت امر اجتماعى كاركردهايى به همراه دارد، اين كاركردها در قالب انسان‌شناسى و جامعه‌شناسى دينى قابل تحقيق و بررسى است.
اين امر اجتماعى در بعد روانى با آرامش و رضايت خاطر و اميد و... همراه است.
هنگامى‌كه مؤمنان در فضاهاى قدسى قرار مى‌گيرند و با خداى خود با خواندن متون زيارتى ارتباط برقرار مى‌كنند، به نوعى رضايت خاطر و آرامش روحى كسب مى‌نمايند. در بعد اجتماعى زيارت با تقويت دين‌پرورى و انسجام و همبستگى اجتماعى روبه‌رو است؛ افراد با شركت در مراسم‌هاى زيارتى و انجام دادن اعمال و آداب و رسوم زيارتى در زمان و مكان قدسى خاص به نوعى روحيۀ جمعى و وجدان جمعى‌شان را در جهت اتحاد و انسجام با يكديگر بودن و پايبند بودن به معتقدات دينى مستحكم‌تر مى‌كنند.
زيارت در قالب انسان‌شناسى دينى جزء مناسك جمعى هر فرهنگى محسوب مى‌شود. «واژۀ منسك خود ريشه‌اى مذهبى دارد و به مجموعه‌اى از اعمال تكرارپذير، رمزگذارى شده و اغلب رسمى اطلاق مى‌شود كه براى دست يافتن به اهدافى مشخص به صورت كلامى، يا با حركات و موقعيت‌هاى كالبدى بسيار نمادين و با تكيه بر اعتقاد و به قدرت عمل موجودات يا نيروى‌هاى قدسى انجام مى‌گيرند، نيروهايى‌كه انسان تلاش مى‌كند با آنها وارد رابطه شود». 1 زيارت در واقع در حوزۀ مناسك مربوط به رابطۀ انسان با خدا مى‌باشد. در اين رابطه حوزۀ نيايش مطرح است كه در اين حوزه متخصصان دينى حضور مستمر در تدوين و تهيه و تقويت مناسك زيارتى را دارند. در واقع مناسك زيارتى به صورت كلامى و عملى، نوعى رابطه با نظم دينى را برقرار مى‌كنند. مناسك زيارتى در اماكن مقدس يك نوع حالت گذار يا تغيير را به همراه دارد. «اين مناسك به باور وان جنپ در لحظه‌هاى حساس زندگى