469انسان كه گذار از يك وضعيت به وضعيت ديگر انجام مى‌گيرد، به منظور تثبيت اين گذار انجام مى‌گيرند. وان جنپ در مناسك گذار سه مرحله قابل تفكيك را مشاهده كرد: نخست، مرحلۀ «گسست» يا «پيش گذار» كه فرد از موقعيت يا وضعيت قبلى خود جدا مى‌شود. دوم، مرحلۀ «گذار» يعنى مرحله‌اى كه فرد از حالت قبلى جدا شده، اما هنوز به موقعيت جديد وارد نشده است؛ و سرانجام سوم، مرحلۀ «پيوند دوباره» يا «پسا گذار» كه در آن فرد به موقعيت يا وضعيت ثانوى خود وارد شده و در آن پذيرفته شده است. 1
در مناسك زيارتى، مؤمنانى كه به مكۀ معظمه و مدينۀ منوره و يا كربلاى معلا و...
مشرف مى‌شوند، داراى چنين حالتى هستند؛ در مرحلۀ اول كه هنوز به آن‌جا مشرف نشده‌اند، در زندگى و حالات درونى‌شان شكاف و بى‌نظمى مشاهده مى‌شود.
احساس و انديشۀ آنها معطوف ديدار معشوق است؛ پس در حالت گسست قرار دارند. هنگامى‌كه آمادۀ رفتن به سمت زيارتگاه هستند، زندگى روزمره را فراموش مى‌كنند و عطش آنان براى زيارت بيشتر مى‌شود. اين همان مرحلۀ دوم است. سومين مرحلۀ زيارت معبود است كه پيوندى دوبارۀ و نظمى جديد در خود به وجود مى‌آورند و خود را با اين نظم تطبيق مى‌دهند. بر اين اساس مناسك زيارتى به عنوان نظم جديد، در زندگى معنوى و اعتقادى و نيز در تقويت و انسجام دينى و هويت اخلاقى افراد بسيار تأثيرگذار است.
زيارت به عنوان نمادهايى از فرهنگ دينى در انسان‌شناسى نمادين قابل بررسى است. «انسان‌شناسى نمادين و تفسيرى گرايشى است كه عمدتاً درون انسان‌شناسى فرهنگى به وجود آمده است. و به طور كلى از اين باور حركت مى‌كند كه فرهنگ مجموعه‌اى از معانى است كه از خلال نمادها و نشانه‌ها درك و تفسير مى‌شود و