467دينى هر جامعه‌اى محسوب مى‌گردد. در واقع نماد زيارتى، واقعيتى دينى است كه به صورت انتزاعى در قالب الفاظ و متون خاص آن فضا و شخصيت تدوين شده است.
از سوى ديگر داراى نمادها و نشانه‌هاى عملى است كه با انجام دادن آن افراد پايبندى و هويت دينى خود را تثبيت‌تر مى‌كنند. در واقع زيارت در قالب نماد و نشانه‌هاى دينى حاوى ارزش‌هاى اخلاقى و اجتماعى است؛ و نشانگر فرهنگ معنوى در جامعه مى‌باشد. زيارت در قالب نمادهاى اخلاقى و يا واقعيت مربوط به جهان انديشه دينى را كه براى نشان دادن آن پديد آمده؛ به جهت معنايى اجتماعى و يا از طريق ارتباط مبتنى بر شباهت طبيعى شكل گرفته است.
زيارت در قالب نمادهاى جامعه شناختى، بيان كنندۀ معانى‌اى هستند كه مورد قبول جامعه مى‌باشند؛ اين نمادها از طرف جامعه به رسميت شناخته شده و مورد پذيرش همگان قرار گرفته‌اند. زيارت به عنوان نماد جمعى و دينى براى بيان ارزش‌ها و باورهاى مذهبى يك گروه به عنوان يك كل به حساب مى‌آيد.
زيارت و انسان شناسى
انسان‌شناسى شاخه‌اى از علوم اجتماعى است كه به كليت فرهنگ انسانى توجه مى‌كند و از اين‌رو انسان را در تمام ابعادش مورد مطالعه قرار مى‌دهد. زيارت جزء پديده‌هاى انسان‌شناسى دينى قرار دارد. انسان‌شناسى يكى از قديمى‌ترين شاخه‌هاى انسان‌شناسى فرهنگى است. «انسان‌شناسى دينى را مى‌توان بخشى از انسان‌شناسى نمادين دانست كه تمامى ابعاد نمادين زبان، هنر و فرهنگ را پوشش مى‌دهد.
انسان‌شناسى دينى، انسان را به مثابۀ موجودى مورد مطالعه قرار مى‌دهد كه با آنچه خود با مافوق طبيعى يا امر قدسى مى‌پندارد، وارد رابطه شده و از خلال اين رابطه دست به ساختن و دگرگون ساختن نمادها مى‌زند». 1 زيارت به عنوان عنصر دينى در