438و چهره خود را به مرقد مطهر آن حضرت مى‌ساييد كه در اين حال، امام حسن و امام حسين عليه السلام آمدند. بلال، آن دو بزرگوار را هم به سينه چسبانيد و بوسيد. 1
آرى! كهرباى محبت نبوى صلى الله عليه و آله بلال را به سوى خود مى‌كشد و جذب مى‌كند.
استعداد و آمادگى بلال را ببين كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مشتاق ديدار اوست و در خواب، از او گله و شكوه مى‌كند كه چرا به ديدنم نمى‌آيى؟ اين زيارت‌ها، شارژ كنندۀ وجود است، الهام گرفتن از ارواح طيبه و ملكوتى اولياى خدا است، تطهير «جان» در زمزم ايمان و معنويت است، اتصال دو روح همگون و آشنا و هم سنخ است، به دريا پيوستن قطره است، عمل به مقتضاى عقل و انديشه است... نه... بلكه عقل را هم تحت فرمان محبت دل در آوردن است.
8 . زيارت، مائده شرف و فضيلت
آب، از سرچشمه بايد خورد، ميوه را از شاخه بايد چيد، نامه را سربسته بايد خواند، چهره را بى‌پرده بايد ديد. تشنه به دنبال آب مى‌دود و عاشق، در پى معشوق. جان، اگر از كوثر شرافت سيراب شده باشد، جوياى مائده‌هاى آسمانى است، كه سرشار از فضيلت و حق و خير و معنويت باشد. دل اگر طالب فيض باشد، سالك راه پاكان خواهد شد و خود را به نيكان متصل خواهد ساخت. اين اقتضاى هماهنگى و تجانس و الفت روح‌هاست.
علامه امينى قدس سره در الغدير، دربارۀ اين‌كه بلال حبشى هنگام زيارت قبر پيامبر، صورت بر آن مى‌نهاد، از منابع اهل سنت آورده كه پس از بيان اين مطلب گفته‌اند:
«بدون شك، عشق و محبت فراوان، چنين عملى را اجازه مى‌دهد، چرا كه مقصود و هدف از تمام اينها بزرگداشت و احترام است و مردم به حسب اختلاف مرتبۀ محبتشان در اين مورد فرق مى‌كنند. چنان كه در زمان حيات آن حضرت هم چنين