437جهتگيرى انسان است، الهام‌بخش و آموزنده است. الهام گرفتن از اسوه‌هاست، خط دهنده است. تعظيم شعاير است، تقدير از فداكارى‌ها و تجليل گرامى داشت فضيلت‌هاست، زمينه‌ساز شناخت و تربيت است، بالا برنده و تعالى بخش است، و پرورش يافتن از «فيض نگاه» است.

پيامبر اسلام از خداوند مى‌خواهد كه «محبت خدا» در نزدش «محبوب‌ترين» چيزها باشد. در نيايش ديگرى از خداوند مى‌طلبد: «خدايا من محبت تو را مى‌خواهم و نيز محبت كسى كه تو را دوست دارد و هر كارى كه مرا به محبتت برساند. خدايا عشق خودت را در نظرم از جان و اهلم و از آب گواراى سرد، محبوب‌تر گردان...

«اللّهم إنّى أسئلك حبّك و حبّ من يحبّك و...». ¹

اگر شعلۀ عشق خدا و رسول و اهل بيت، خرمن جان را سوزاند و دل را مشتعل ساخت... دل بر صراط مستقيمى مى‌رود كه اولياى دين رفته‌اند.

براى يافتن اين شعله، بايد به كانون حرارت و روشنايى، به منبع نور و ضيا نزديك شد. بايد به زيارت رفت، بايد زاير شد، تا عشق فراهم آيد. و بايد عاشق شد تا زيارت فراهم گردد. سخن از اين است كه زيارت اولياى خدا و توجه به آنان، باعث توجه آنان به زاير مى‌گردد و اين «توجه»، توفيق الهى را فراهم مى‌كند و وسيلۀ قرب به خدا مى‌شود.

7. قطره، درياست اگر با درياست

بلال، مؤذن پيامبر صلى الله عليه و آله ، آن حضرت را در خواب ديد، كه به او مى‌گويد: «اى بلال! اين چه جفايى است؟ آيا هنوز وقت آن نرسيده است كه به زيارت من آيى؟».

بلال، هراسان و ترسان و غمگين از خواب بيدار شد. بر مركب خويش سوار شده، آهنگ مدينه كرد. وقتى به مدينه رسيد، نزد قبر رسول اللّٰه آمد و شروع كرد به گريستن