341ذكر مناقب و فضايل آل‌طاها و ياسين، احساس شادمانى و سرور در مواليد و تألّم و اندوه در مصايب آنان از يك سو موجب تقرّب به خداست؛ زيرا ارتباط عقلى و عاطفى با آن ذوات نورى كه انسان‌هاى كامل‌اند مايۀ بهره‌ورى از معارف قرآن و استفاده از سنت معصومان عليهم السلام مى‌گردد و سبب تحكيم پيوند با خليفۀ خدا مى‌شود.
سندهاى دينى در مورد زيارت
زيارت از ريشۀ «زَور»، به معناى ميل و عدول از چيزى است. دروغ را از آن جهت، زُور گفته‌اند كه از راه حق منحرف مى‌گردد. 1 زاير را از آن جهت زاير مى‌گويند كه وقتى به زيارت تو مى‌آيد، از غير تو، رو برمى‌گرداند. 2 از اين‌رو برخى گفته‌اند:
زيارت، به معناى قصد و توجه است. 3
زيارت، در عرف آن است كه انسان با انگيزۀ بزرگداشت كسى و انس گرفتن با او، به وى روى آورد. 4 نيز برخى گفته‌اند: اين‌كه بر ملاقات اوليا و بزرگان، اطلاق زيارت شده، از آن جهت است كه اين كار، انحراف از جريان مادى و عدول از عالم طبيعت و توجه به عالم روحانيت است، در حالى كه در محيط طبيعى حضور دارد و جسمانيت خويش را حفظ مى‌كند.
تنها موردى كه قرآن كريم اين واژه را در اين معنا استعمال كرده، «زرتم» در آيۀ كريمۀ «أَلْهٰاكُمُ التَّكٰاثُرُ حَتّٰى زُرْتُمُ الْمَقٰابِرَ» 5 است. مفسران در تفسير اين آيه گفته‌اند: دو طايفه از قريش، يعنى «بنى عبد مناف» و «بنى‌سهم، بن عمرو» به مفاخرۀ با يكديگر پرداختند 6 و هر كدام، بزرگان و افراد قبيلۀ خويش را به رخ ديگرى مى‌كشيد كه در نهايت بنو عبد مناف در اين مفاخره برترى يافت. گروه مقابل، يعنى بنى‌سهم براى