340امروزه شاهديم كه ملت‌ها و مليّت‌هاى مختلف، بزرگان علم، ادب و هنر خويش را با برگزارى سمينارها، همايش‌ها، كنفرانس‌ها گرامى مى‌دارند، فضايل و كمالاتشان را برمى‌شمارند، به وجود آنان افتخار مى‌كنند. اين نكوداشت‌ها اختصاص به عصر حاضر ندارد؛ بلكه در طول تاريخ همواره ادامه داشته، هرچند كه در كيفيت و كمّيت مختلف بوده است.
تلاش جوامع گوناگون بر حفظ آثار نيكان و احياى ميراث گذشتگان و رواج موزه‌ها، نمونه‌اى از نكوداشت مفاخر نياكان است. بدين ترتيب در تكريم و تعظيم صاحبان كمال، تفاوتى بين زندگان و مردگان نيست. گرچه در كيفيت و شكل نكوداشت‌ها هر روز تغييراتى حاصل مى‌شود ولى ريشۀ اين بزرگداشت‌ها، تكريم‌ها و تعظيم‌ها، زيبا دوستى انسان و عشق و ارادت فطرى او به كمال است. هر كسى با كشش درونى و خداداد خويش، زيبايى را دوست مى‌دارد، به كمال عشق مى‌ورزد، صاحبان كمال و زيبايى را مى‌ستايد و در مقابل آنان از خود فروتنى نشان مى‌دهد.
چنان كه از عوامل و انگيزه‌هاى عبادت آدمى در پيشگاه كمال مطلق (جل‌جلاله) نيز همين كمال دوستى است.
در مقابل، شخصيت‌هاى صالح با توجه به پايگاهى كه در عقايد، احساسات و عواطف ملت‌ها دارند، نام و يادشان همواره زنده مى‌ماند و علاقه‌مندان به آنان براى زنده نگه‌داشتن يادشان تا پاى دار پايدارى مى‌كنند و تا قطع قدم، ثابت قدم مى‌مانند و براى نيل به كام معنا گام به دام بلا مى‌نهند.