339آرى... وقتى عشق در كار باشد، خاك ره دوست را بايد سرمۀ چشم نمود. و براى عاشق، آنچه ارزشمند است، محبوب و ديدار او و هر چيزى كه منسوب به اوست.

برادرانه بيا قسمتى كنيم، رقيب جهان و هر چه در آن است از تو، يار از من. اين يك طرف قضيه است كه محبت، انسان را به زيارت وا مى‌دارد. سوى ديگر قضيه آن است كه «زيارت»، محبت و شناخت مى‌آورد و از آن جهت، عامل سازنده و تربيت كننده است. زيارت، تجديد عهد با خط امامت است، ميثاق با خون شهيد است، پيمان با محور توحيد و بيعت با رسالت و وحى است.

امام رضا عليه السلام فرموده است:

«إنّ لكلّ إمام عهداً فى عنق أوليائه و شيعته و إنّ مِن تمام الوفاء بالعهد زيارة قبورهم فمن زارهم رغبة فى زيارتهم و تصديقاً بما رغبوا فيه كان أئمّتهم شفعائهم يوم القيامة»؛ ¹ براى هر امامى بر گردن شيعيان و هوادارانش پيمانى است و از جمله وفا به اين پيمان، زيارت قبور آنان است. پس هر كس از روى رغبت و پذيرش، آنان را زيارت كند، امامان در قيامت شفيع آنان خواهند بود.

بر اساس همين وفاى به عهد است كه شيعه، همواره در احياى نام و ياد و زيارت و مزار اولياى دين، چه رنج‌ها كه كشيده و چه شهيدها كه داده است و هم اكنون نيز اين خط ايثار و شهادت تداوم دارد.

مستندات دينى زيارت

تعظيم، تكريم، گرامى داشت و يادكرد انسان‌هاى شايسته، فرهيخته، فرهنگ‌ساز، نقش‌آفرين، مصلح، متحوّل‌كنندگان تاريخ و... و نيز زنده نگه‌داشتن نام و ياد آنان پس از مرگ، لازمۀ محبت، عشق و ارادت انسان به نيكى‌ها و كمالات است و ريشه در فطرت و سرنوشت آدمى دارد. ²