258سنى يك پارچه دربارۀ اينكه اگر بدعتى در دين پديد آيد، نامطلوب و حرام است، اتحاد نظر دارند، اما بررسى روايات و تعيين قسمت و سهم آنها را نبايد فرقهاى كرد.
يا اينكه «سحر و جادو باطل و حرام است» اين امور بديهى است و تمام مسلمانان به آن واقف هستند. حال پشت اين بديهيات پنهان شدن براى اثبات خيلى از خطاها، امرى است كه به عنوان استفادۀ ابزارى از مكانهاى زيارتى بايد مورد توجه قرار گيرد.
3. تحريفها
همان گونه كه مىدانيم نقل روايات از پيامبر صلى الله عليه و آله - على رغم تأكيد حضرت نبوى - در ميان خلفاى اول و دوم و سوم به شدت محكوم بود و بارها ورقههاى حاوى روايات را در مقابل خليفه اول شستوشو دادهاند تا روايتى از سنت نبوى نقل نشود. اين پديدۀ شوم تا حدود يكصد سال پس از رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله در ميان اهل سنت ادامه داشت؛ اما شيعيان از همان ابتدا روايات پيامبر را سينه به سينه نقل كردند و روى حفظ آن كوشيدند. هيچ يك از امامان شيعه از سوى خود مطلبى را بيان نكردهاند، مگر اينكه به سنت پيامبر صلى الله عليه و آله منتهى شده باشد.
حال به روايتى از امام مالك (كه فرقه وهابيت شعبهاى از آن مذهب مىباشد) توجه مىكنيم.
در صفحۀ 23 آداب زيارت مسجد نبوى به قلم علامه عبدالعزيز بن عبداللّٰه بن باز چنين آمده است: «امام مالك رحمه اللّٰه كه تمام عمرش را در مسجد النبى به نشر علم و سنت مشغول بود، تا جايى كه او را امام دارالهجرة مىنامند گفته است: آخر اين امت را اصلاح نمىكند، مگر آنچه اول آن را اصلاح كرده است و اول امر اين امت حركت در مسير منهج نبوى صلى الله عليه و آله و خلفاى راشدين و صحابۀ مرضيين - كسانى كه خداوند از آنان اعلان رضايت و خشنودى نموده است - و پيروان نيكوكار آنان بوده است...».