257مىتواند مكان مقدس و قابل احترامى قرار بگيرد كه قبلاً برخى از اين روايات مورد اشاره قرار گرفت.
از آن جا كه به دلايلى سياسى از حدود يكصد سال پيش، اين دو مكان مقدس با مديريت آل سعود كه از فرقۀ وهابيت پيروى مىكنند اداره مىشود، اين گروه از اين اماكن چندين استفادۀ ابزارى مىكنند كه در اينجا مورد بحث قرار مىگيرد:
1. تبليغ به نفع يك فرقه خاص
همان گونه كه مىدانيم برداشت از پيامهاى پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به چندين گروه و طبقه منجر شده است. اعتقاد شيعه به حقانيت عقايد خويش است و دلايل و مدارك و مستنداتى دارد كه قابل مطالعه است. همان طور كه اهل سنت و حداقل چهار فرقۀ اصلى آن هم داراى ملاك و دلايلى هستند.
كنكاش پيرامون حقانيت هر كدام با اينكه تقريب اساسى بين مذاهب گوناگون وجود دارد، امرى تخصصى و محتاج استدلال علما و كارشناسى مىباشد. كشانيدن اين بحثها در سطح كوچه و خيابان و پخش جزوات فراوان با ضعفهاى كارشناسى و استدلالى زياد، موضوعى است كه اخيراً توسط علماى وهابيت به شدت مورد توجه قرار گرفته و اين مهم يكى از جلوههاى بارز استفادۀ ابزارى از پديدۀ قداست زيارت اماكن مقدس مكه و مدينه مىباشد.
2. نصب تابلوها در اماكن مقدس
بسيارى از تابلوهاى منصوب در اماكن مقدس كه نقش تبليغ عقايد يك فرقه را دارند، مورد قبول تمام مسلمانان نيست. هر چند گاهى بيان واضحاتى است كه يك فرقه قصد پنهان شدن زير چتر آن امر بديهى و واضح را دارد تا ساير عقايد غلط و خطاهاى خود را بپوشاند.
مثلاً تابلوهاى با اين عنوان: برادر مسلمان از پيامبر صلى الله عليه و آله هيچ روايتى براى قداست اين محل نقل نشده است... - مانند تابلوى مقابل غار حرا - را مىتوان مثال زد. شيعه و