240 ذُرِّيَّتِي بِوٰادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنٰا لِيُقِيمُوا الصَّلاٰةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النّٰاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَرٰاتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ »؛ ¹ خداوندا من فرزندانم را در سرزمين غير قابل كشاورزى نزديك خانۀ كعبه سكونت دادم تا نماز را بپا دارند، پس قلوب مردم را به آنها مهربان گردان و به آنها روزى برسان تا شكرگزار تو باشند.

ملاحظه مى‌شود استفادۀ صحيح زاير از محل زيارت در اين آيۀ شريفه مورد اشاره قرار گرفته است و دعا براى بهره‌مند شدن آنها از نعمت‌هاى الهى و داشتن ارتباط حسنه و دوستانه با مردم محل زيارتى، از جمله دعاهايى است كه حضرت ابراهيم عليه السلام از خداوند خواسته است.

نكتۀ سوم استفاده از تجهيزات و لوازم زيارت است. در مطالعۀ تاريخ كعبه با دو موضوع مهم مواجه مى‌شويم كه در قرآن مجيد نيز مورد اشاره قرار گرفته‌اند:

1. پرده‌بردارى كعبه؛ 2. آب دادن به حاجيان. علاوه بر اين دو مقولۀ حايز اهميت، در خصوص انجام برخى مناسك خاص - اعمال دينى ويژه - در قربانگاه، عرفات، مشعر الحرام و حتى پوشيدن لباس خاص در اماكن مقدس (لباس احرام) و... از جمله مسايلى است كه در حاشيۀ زيارت اماكن مقدس مى‌تواند مورد توجه قرار گيرد.

تعريف استفادۀ ابزارى از زيارت

هرگونه استفادۀ درست از اين سه عنصر اساسى در مقولۀ زيارت كه مطابق با قانون خدا «قرآن مجيد» و شيوۀ پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله «سنت» باشد، همانا استفادۀ شرعى از زيارت قلمداد مى‌شود. و هرگونه استفادۀ نادرست از اركان و عناصر زيارت، به گونه‌اى كه موجبات ايجاد منافع خاص براى بهره‌بردار گردد را استفادۀ ابزارى از زيارت مى‌نامند.

با اين تعريف مى‌توان انحراف‌هاى ايجاد شده در مقولۀ زيارت را در بين جوامع