241اسلامى، به ويژه در دو گروه شيعيان و اهل سنت مورد تحقيق و بررسى قرار داد.
در جوامع شيعى، به دليل شبهاتى كه سايرين ايجاد كردهاند و نيز به دليل خصلت اسطورهسازى و اسطورهپرستى كه در ايران باستان وجود داشته است، اين اغراقها مشهودتر است.
نمونههاى استفادۀ ابزارى از زيارت در جوامع شيعى
هر چند اين نوشتار با هدف بررسى انحرافات در عربستان سعودى تنظيم شده است، اما به عنوان نيم نگاهى گذرا به اين پديده به صورت تيتر وار به برخى از آنها به دليل لزوم رعايت اعتدال در كارهاى پژوهشى اشاره مىشود.
1. استفاده كردن از اماكن زيارتى به عنوان وسيلۀ تجارى، مثل فروش قبور و غرفههاى تجارى حاشيۀ اماكن با قيمتهاى گزاف.
2. استفاده كردن از اماكن زيارتى به عنوان وسيلهاى براى جمع آورى پول و هدايا كه اخيراً توسط يكى از مراجع در خصوص محراب مسجد جمكران با قاطعيت برخورد شد.
3. تأكيد و تبليغ بر برخى خوابهاى ديده شده و مبناى اعتقادى بعضى از زايران را با خوابها تدوين كردن و به تدريج اصول را فراموش نمودن.
4. جلوگيرى نكردن از سجده ناآگاهان در آستانۀ اماكن مباركه و تعظيم برخى زايران به قبور كه موجبات هتك حرمت شيعه را فراهم كرده است.
5. ترويج حالت حاجت خواهى از قبور متبركه كه آفت اتهام به شرك را در بعضى از فرق اسلامى به شيعه به همراه داشته است.
6. تكيه به زينت و زيور دادن قبور و آينهكارىهاى طلاگونه، به نحوى كه معنويت فداى تجملات در اماكن متبركه شده است.
7. تبليغ و ترويج روايات ساختگى و فاقد سند معتبر دربارۀ اماكن متبركه و ثواب زيارت و... كه موجبات تزلزل اعتقادى عدهاى را فراهم آورده است.