23910. عدم انتفاع و قطع اميد از همه چيز به جز خداوند بارى تعالى در هنگام زيارت و نخواندن دعاهاى وارد شده در هنگام زيارت.
اركان زيارت
همانگونه كه در تعريف زيارت مشاهده شد، بهره بردارى و انتفاع از مقولۀ زيارت، اعم از استفادۀ صحيح يا استفادۀ ابزارى از آن در سه جنبۀ كلى قابل مطالعه و بررسى مىباشد:
1. استفاده از زيارت شونده (مكان زيارتى).
2. استفاده از زاير (زيارت كننده).
3. استفاده از تجهيزات و لوازم زيارت.
در هر نوع مكان زيارتى، اعم از مبارك بودن مكان زيارتى به صورت مطلق (مثل مكۀ مكرمه كه قرآن آن را مبارك مىخواند) يا به علت وجود مزار يكى از اولياى خدا و بندگان صالح خداوند (مثل قبور ائمۀ اطهار) خود به خود داراى مزايايى هستند كه البته در اسلام استفادۀ بهينه از آنها مورد تأكيد قرار گرفته است.
مثلاً مبارك بودن كعبه فى نفسه براى همگان اثرات خاص خود را دارد. يا وجود پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در زمان حيات كه ايشان به تنهايى و فى نفسه مبارك است، چرا كه خداوند مىفرمايد: «لاٰ أُقْسِمُ بِهٰذَا الْبَلَدِ وَ أَنْتَ حِلٌّ بِهٰذَا الْبَلَدِ» 1 يا در مورد حضرت عيسى عليه السلام كه مىفرمايد: خداوند مرا مبارك قرار داد... . در اين موارد، منافع مكان زيارتى بدون ارادۀ بشر داراى ثمرات و بركاتى است كه هر مجاورى را بهرهمند مىسازد.
نكتۀ دوم در مورد زاير است كه آن نيز وجود زيارت كنندگان به خودى خود داراى بركات و ثمراتى است كه مورد توجه قرآن مجيد هم قرار دارد. زمانى كه ابراهيم عليه السلام خانوادهاش را در كنار كعبه مستقر مىكند در دعايى مىفرمايد: «رَبَّنٰا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ