20در زيارت عسكريين (امام هادى و امام عسكرى عليهما السلام ) نيز مى‌خوانيم:

«أسال اللّٰه ربّى و ربّكما أن يجعل حظّى من زيارتكما الصلاه على محمّد و أهل بيته و أن يرزقنى مرافقتكما فى الجنان مع آبائكما الصالحين». ¹ از همين رهگذر زيارت نقش مهم و اساسى خودرا در فراهم آوردن زمينۀ مصاحبت و همراهى تام دارد.

يكى از بهترين و مؤثرترين آثار زيارت همانا پذيرش و تأييد افكار و آرمان‌هاى مزور و زيارت شونده است. اگر انسان بر مبناى بيانات اعتقادى و رواياتى همانند آنچه جابربن عبداللّٰه انصارى، اولين زاير حرم حسينى از رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله بيان داشته، اين معنا را بيابد كه زيارت نماد همفكرى و همدلى است و كسى كه به زيارت مى‌رود، خود را از نظر اعتقادى، اخلاقى و رفتارى با زيارت شونده هماهنگ ساخته و نيت همراهى همه جانبه را دارد و خود نيز به اين گرايش مايل و اميدوار است. اين جاست كه موفق به كسب همراهى و مصاحبت شده و آيۀ «وَ كُونُوا مَعَ الصّٰادِقِينَ» ² را تحقق بخشيده است. با توجه به حديث جابر اين نكته روشن‌تر مى‌شود.

جابربن عبداللّٰه انصارى به عطيۀ كوفى مى‌گويد: «من أحبّ قوماً حشر معهم و من أحبّ عمل قوم أشرك فى عملهم»؛ ³ دوستم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هر كسى مردمى را دوست داشته باشد، با آنها محشور مى‌شود و هر كسى عمل و كار مردم و ملتى را علاقه‌مند باشد، با آنها در عملشان شريك است. از اين رهگذر كسانى كه به هر نحو نتوانستند در عرصۀ كربلا حاضر شوند، با اظهار همدردى و همراهى، خود را از نظر فكرى و روحى نزديك كرده و با تدارك كردن آن نقيصه همراهى خود را اعلام مى‌دارند؛ چنان كه در زيارت امام حسين عليه السلام به آن حضرت عرض مى‌كنيم:

«لبّيك داعى اللّٰه إن كان لم يجبك بدنى عند استغاثتك و لسانى عند استنصارك فقد أجابك قلبى و سمعى و بصرى، سبحان ربّنا إن كان وعد ربّنا لمفعولاً»؛ ⁴ اى حسين عزيز كه در دعوت به كمك،