135
بصيرت زاير
انسان زاير بايد قبل از هر چيز تهذيب و طهارت ظاهرى و باطنى داشته باشد، بعد از آن سعى كند با برداشتن گامهاى كوتاه، تمركز حواس و ذكر گفتن، قلبش را به سوى مكان زيارتى متوجّه نمايد. مسلمان مشتاق زيارت بايد بداند آن جا محل حضور عالم ملكوت است و لذا ضرورت دارد با حالتى وارد آن مكان مبارك گردد كه متناسب با زيارتگاه باشد. زاير بايد تلاش كند بين خود و شخصيتى كه مىخواهد او را زيارت كند، حالت متناسبى برقرار كند، يعنى يك نوع تحول در رفتار، خصال، انديشه و باورهاى خود پديد آورد و توجه داشته باشد كه مىخواهد با انسانى پاك، شايسته و صالح و عبد پروردگار ملاقات كند و بديهى است اين ديدار محتاج يك توازن و معرفتى است. زاير قبل از انجام زيارت بايد وظايف شرعى و دينى خود را انجام داده و نسبت به اداى حقوق مردم كوشا باشد. آگاهى و ميزان معرفت زاير نيز در اين برنامه اهميتى بهسزا دارد و در صورتى كه آدمى تسليم امر و عارف به حق در امر زيارت باشد، قطعاً در پيشگاه پروردگار منزلت والايى به دست مىآورد. بىترديد اعمال بدون شناخت و عارى از هر گونه كمالات ايمانى، همچون پيكرى بىروح هستند كه فاقد خاصيت مىباشند؛ از اين روى در منابع روايى تأكيد شده كه زيارت ائمه با چندين حج برابرى مىكند؛ البته اين در صورتى است كه توأم با بصيرت درونى و يك ارتباط معرفتى باشد، زاير بداند اگر چه انسان كاملِ معصومى كه مشهدش را زيارت مىكند بر حسب ظاهر از دنيا رفته است، امّا كاملاً از نيت و حالات زاير آگاهى دارد، به خواستههاى او توجه مىكند و براى بر آوردن حاجتش دعا مىنمايد.
بزنطى مىگويد: از امام رضا عليه السلام شنيدم كه آن حضرت فرمود:
«ما زارنى من أوليايىعارفاً بحقّى إلّاتشّفعت فيه يوم القيامة» يعنى هر يك از اوليا و پيروان، مرا با معرفت زيارت كند، در روز قيامت او را شفاعت مىكنم. 1