123 اَلرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً» ¹ هنگامى كه به خود ستم مى‌كردند (اى پيامبر) نزد تو مى‌آمدند و از خدا طلب آمرزش مى‌نمودند و پيامبر هم برايشان استغفار مى‌كرد، (پس) خدا را توبه‌پذير و مهربان مى‌يافتند. اين آيه با صراحت مى‌گويد: پيامبر را مى‌توان به درگاه خدا شفيع قرار داد و توسط او رحمت و مغفرت الهى را جلب كرد.

همچنين از اين كلام وحى بر مى‌آيد كه توسّل جستن به پيامبر و امام، شرك نمى‌باشد و رواست. و در زيارت‌ها مؤمنين از مقام معصوم مى‌خواهند براى قبول توبۀ آنان در پيشگاه خداوند واسطه باشند و نيز از منزلت معنوى ائمه براى مغفرت و بخشش خطاهاى خود استفاده مى‌كنند. نورالدين فرزند سمهودى از سبكى نقل مى‌كند: اين آيه علاوه بر اين كه به طلب استغفار نزد پيامبر تأكيد دارد مُبَيّن آن است كه چنين حالتى با رحلت آن حضرت قطع نمى‌گردد. وى اضافه مى‌كند: با اين وصف مى‌توان بر كنار مرقد آن حضرت از پيشگاه حق تعالى، طلب استغفار كرد. ²

قرآن مى‌فرمايد: «ذٰلِكَ وَ مَنْ يُعَظِّمْ حُرُمٰاتِ اللّٰهِ فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ... ³ و هر كس برنامه‌هاى الهى را بزرگ دارد برايش نزد پروردگار بهتر است. روشن است كه منظور از «حرمات» در اين آيه اشاره به اعمال و مناسك حج است، اما در منابع تفسيرى و تاريخى اهل سنت و شيعه مراعات احترام و تكريم مقام نبى اكرم صلى الله عليه و آله جزء حرمات الهى است و هر گونه تعدى به اين حريم مقدس در ايمان و تقواى آدمى خلل ايجاد مى‌كند، چرا كه آيۀ ديگرى مى‌فرمايد: «ذٰلِكَ وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعٰائِرَ اللّٰهِ فَإِنَّهٰا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ » ⁴ و نيز قرآن تأكيد مى‌فرمايد: «إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللّٰهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللّٰهُ فِي الدُّنْيٰا وَ الْآخِرَةِ » ⁵ و نيز خداوند فرموده است: «وَ أَذٰانٌ مِنَ اللّٰهِ وَ رَسُولِهِ إِلَى النّٰاسِ يَوْمَ الْحَجِّ