108هر جا و هر وقت خواند؛ مانند زيارت وارث و امين اللّٰه و... .
2. از ويژگىهاى يادشده در مفهوم زيارت، زمان و مكان و زبان، براى زاير، بهويژه در اديان آسمانى، معقول تعيين شده است، اما تحقق نيت و عمل حسى، شرايط ظاهرى و حالات را با ارائۀ آن، دور از اختراع از او خواستهاند.
پس زيارت، واقعيتى است اصيل و عملى است حسى، عبادى، با آداب مخصوص و حالات متعالى، در زمان فراخ يا اندك(كه به آن توصيه شده است) با موضوع خاص ( شىء، مكان يا شخص) و با زبان دينى(وارده از اهل بيت عليهم السلام ).
هدف
زيارت از جنس و سنخ خواستن به نظر مىآيد. چون ديدارى است پر از خواهش، ولى يك كشش و نياز نفسانى با اهداف متفاوت و پرمراتب است. در بيان هدف زيارت كه آن را ركن اساسى زيارت مىدانم مىنويسم: مقصد و مقصود زاير را مىتوان در سه دسته، ردهبندى كرد:
الف) مكانى كه جسم مزور در آن به خاك شده و يا به دليل ديگر از او قدسيت يافته است.
ب) نياز به خير يا دفع ضرر و اذيت (به تعبير بوعلى). 1
ج) نفس مزور.
سه ردۀ يادشده، از اهداف زيارت، به شمار مىآيند و به استعداد و بينش و آگاهى زاير باز مىگردند. بيان ردۀ نخست، در ويژگى موضوع، ياد شد؛ نياز به خير و دفع