107را به زارى و نهانى بخوانيد كه او از حد گذرندگان را دوست نمىدارد.
زبان زيارت
زيارتنامه، واژهاى است عربى - فارسى. «دعاهايى كه در وقت زيارت آرامگاه امام يا امامزادهاى از روى نوشته يا از بر مىخوانند». 1 شهيد ثانى نيز چنانكه ياد كردم، پنجمين آداب زيارت را : زيارت به زبان مأثور و سلام و حضور. 2 دانسته و همچنين نوشته است: با زبان مأثور، زيارت كند. 3
و يا اينكه: متن دعا و اذن دخول، با زبان مأثور باشد. 4 و نيز در يازدهمين آداب زيارت نوشته است: و چون زمان خروج فرا رسيد، وداع كند و با زبان مأثور، دعا بخواند. 5
پس در باور درون دينى و درون مذهبى ما، زبان دعا و زيارت، يك زبان دينى و مذهبى و اهل بيتى است. و اين زبان رسمى است كه در مفهوم زيارت، ويژگى نقش آفرين قلمداد مىشود.
يادسپارى
1. گاه زبان زيارت، دربارۀ موضوع خاص، زمان ويژهاى را مىطلبد، و گاه نيز على رغم داشتن موضوع خاص، فرازمانى و فرامكانى است. از اين رو، در مذهب ما واسطۀ عترت رسول صلى الله عليه و آله اين ويژگان و خبرگان مناجات، زيارتنامهها دو جور ياد شدهاند:
الف) زيارات مخصوص: زيارتهايى كه در موضوع خاص وارد شدهاند و بايد در وقت معيّن خوانده شوند؛ مثل زيارت عاشورا، عرفه، اربعين و... .
ب) زيارات مطلقه: زياراتى كه در موضوع خاص وارد شدهاند و مىتوان آنها را در