144اما آيت‌الله العظمى مكارم شيرازى از اين روايت براى عدم صحت اقتدا بهره برده‌اند. ايشان ذيل اين روايت مى‌نويسند:

اگر اقتدا به اهل تسنن جايز بود، وجهى براى ترغيب به نماز فرادا در خانه نبود. پس اين ترغيب دليل بر اين است كه نبايد به نماز جماعت با آنان اكتفا نمود. مگر اينكه گفته شود اين جمع بين دو نماز مستحبّ بوده و از روايت وجوب آن برداشت نمى‌گردد و در اين صورت منافاتى با جواز و اعتداد به نماز آنان ندارد. ولى چنين حملى خالى از بعد نيست. ¹

به نظر مى‌رسد آنچه ايشان بعيد دانسته‌اند، با ظاهر روايت مناسب‌تر باشد؛ چراكه اساساً لسان روايت، لسان استحباب است. بنابراين، اين روايت هيچ دلالتى بر فساد اقتدا نداشته، بلكه ظاهرش صحت آن است. برخى احتمال داده‌اند امر به نماز با عامه بعد از اقامه نماز در بيت، از قبيل امر به شركت در جماعت مؤمنين بعد از خواندن نماز فرادا باشد. ²

روايت دوم: صحيحه عمر بن يزيد

رَوَى عَنْهُ عُمَرُ بْنُ يَزِيدَ أَنَّهُ قَالَ مَا مِنْكُمْ أَحَدٌ يُصَلِّي صَلَاةً فَرِيضَةً فِي وَقْتِهَا ثُمَّ يُصَلِّي مَعَهُمْ صَلَاةً تَقِيَّةً وَ هُوَ مُتَوَضِّئٌ إِلَّا كَتَبَ اللهُ لَهُ بِهَا خَمْساً وَ عِشْرِينَ دَرَجَةً فَارْغَبُوا فِي ذَلِك. ³

امام صادق(ع) فرمودند: كسى از شما نيست كه نماز فريضه خود را در وقتش بخواند و سپس از روى تقيه، درحالى‌كه وضو دارد با مخالفين نماز بخواند، مگر اينكه خداوند براى او بيست و پنج درجه ثواب مى‌نويسد. پس در چنين كارى رغبت داشته باشيد.

بررسى سندى

مراد از ضمير «عنه» به قرينه روايت قبلش امام صادق(ع) است. عمر بن يزيد و طريق صدوق به وى بايد بررسى شود. عمر بن يزيد، همان بياع سابرى و از ثقات و