142

دسته دوم: روايات صحت اقتدا در نماز معاده

روايت اول: صحيحه عبدالله بن سنان

رَوَى عَبْداللهِ بْنُ سِنَانٍ عَنْهُ(ع) أَنَّهُ قَالَ مَا مِنْ عَبْدٍ يُصَلِّي فِي الْوَقْتِ وَ يَفْرُغُ ثُمَّ يَأْتِيهِمْ وَ يُصَلِّي مَعَهُمْ وَ هُوَ عَلَى وُضُوءٍ إِلَّا كَتَبَ اللهُ لَهُ خَمْساً وَ عِشْرِينَ دَرَجَة. ¹

بررسى سندى

عبدالله بن سنان از اجلاّى اصحاب امام صادق(ع) است. ² طريق شيخ صدوق ³ به وى نيز صحيح است. ⁴ بنابراين روايت مدنظر، صحيح‌السند است.

بررسى دلالى

در تبيين دلالت روايت محل بحث بر اقتداى حقيقى در نماز معاده، چند تقريب وجود دارد:

تقريب اول

ظهور عبارت « يُصَلِّي مَعَهُمْ » در جماعت حقيقى كه بحث مبسوط آن ذيل روايت اول صلاة فريضه گذشت.

تقريب دوم

امام خمينى(رحمه الله) از تعبير

«وَ هُوَ عَلَى وُضُوءٍ» براى اثبات مدّعاى خود بهره برده‌اند. از نظر ايشان اگر روايت دلالت بر اقتداى صورى داشت، نيازى به وضو براى چنين نمازى نبود. پس اين قيد بيانگر صحت نماز جماعت بوده و نماز خوانده‌شده با توجه به مسبوق بودن به نماز در بيت، صلاة معاده محسوب مى‌شود.