154هجرى رخ داد. طبق روايات مشهور، در اين غزوه، لشكر مسلمانان سه هزار نفر بود و تعداد مهاجران و انصار بين آنها كم بود. با وجود اين، آيه فقط مهاجران و انصار را مدح كرده است.

بنابراين ما يقين داريم كه خداوند آنها را مخصوص توبه خود گردانده و از آنها راضى شده است؛ برخلاف كسانى كه مى‌گويند همه صحابه را مخصوص توبه قرار داده و مراد آنها از اين سخن، طلقاست. به نظر مى‌رسد تعميم مفهوم صحابه، كار بنى‌اميه است تا آل ابوسفيان و ديگرانى مثل حكم، وليد و بُسر نيز صحابه ناميده شوند و مساوى با مهاجران و انصار محسوب گردند. ¹

همچنين خداوند مى‌فرمايد:

(لِلْفُقَرٰاءِ الْمُهٰاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيٰارِهِمْ وَ أَمْوٰالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِنَ اللّٰهِ وَ رِضْوٰاناً وَ يَنْصُرُونَ اللّٰهَ وَ رَسُولَهُ أُولٰئِكَ هُمُ الصّٰادِقُونَ * وَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُا الدّٰارَ وَ الْإِيمٰانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هٰاجَرَ إِلَيْهِمْ وَ لاٰ يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حٰاجَةً مِمّٰا أُوتُوا وَ يُؤْثِرُونَ عَلىٰ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كٰانَ بِهِمْ خَصٰاصَةٌ وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ * وَ الَّذِينَ جٰاؤُ مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنٰا وَ لِإِخْوٰانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونٰا بِالْإِيمٰانِ وَ لاٰ تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنٰا غِلاًّ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنٰا إِنَّكَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ ) (حشر: 8 - 10)

[اين اموال] براى مهاجران نيازمندى است كه از خانه وكاشانه و اموال خود بيرون رانده شدند؛ درحالى‌كه فضل الهى و رضاى او را