135فقط خدا را عبادت كنيد و از عبادت بت‌ها بپرهيزيد، مربوط به حقيقت عبادت است؛ نه مصاديق آن و متعبدبه. بلكه مراد ما، اشاره به محرك و انگيزه‌هاى قلبى در عبادت است. پس هركس خدا را قصد كرده و اعمال او را براى رضايت او بجا آورده، خدا را عبادت كرده است. ¹ بنابراين، ابن‌تيميه در تعريف عبادت، بين عبادت به معناى تعبد با عبادت به معناى متعبدٌبه، خلط نموده است.

- حذف نمودن ركن اصلى از تعريف عبادت و آن نيتى است كه عمل عبادى بر آن متوقف است؛ زيرا اگر عبادت را تحليل كنيم به دو ركن اساسى بازمى‌گردد:

1. خضوع و تذلل و انقياد كه به وسيله زبان يا ديگر اعضا و جوارح انسان ابراز مى‌گردد و اين ويژگى، وجه مشترك عبادت با تعظيم و احترام است.

2. انگيزه درونى و نيت كه وجه امتياز عبادت با تعظيم و خضوع و تذلل است. بنابراين، تعريفِ ابن‌تيميه با حذف قيد نيت، مانع اغيار نيست. بسيارى از طاعات غيرعبادى، داخل اين تعريف مى‌شود؛ ولى عبادت مصطلح شمرده نمى‌شود. ²

اشكال چهارم: در يكى از تعاريف مذكور، محمد بن عبدالوهاب، عبادت را به توحيد بازگرداند. اين سخن زمينه‌سازى است كه وى براى تكفير مخالفانش احتياج دارد؛ زيرا مخالفان شيخ، همواره از او