113

خصيصه دوازدهم: رحمت براى عالميان در دنيا و آخرت

خداوند درباره پيامبرش مى‌فرمايد: (وَ مٰا أَرْسَلْنٰاكَ إِلاّٰ رَحْمَةً لِلْعٰالَمِينَ) ؛ «ما تو را جز براى رحمت جهانيان نفرستاديم». (انبياء: 107)

پيامبر(ص)، همانند بارانى فراگير است كه هر زمينى مى‌تواند به فراخور استعداد خود از آن بهره‌مند گردد و ضررى و ضربه‌اى به وصف فراگيرى باران وارد نسازد. خداوند پيامبر(ص) را رحمت عمومى براى همه عالميان در دنيا و آخرت قرار داده است كه هركس با توجه به ظرفيت و وسعت وجودى خود مى‌تواند از اين رحمت بهره‌مند گردد.

اگر كسى از اين رحمت، بهره‌اى نبرد، ضررى به عموميت رحمت وارد نمى‌سازد. از آنجا كه رحمت خدا به وسعت همه چيز و همه كس است ¹، پيامبر مظهر اين رحمت الهى و شعبه‌اى از اين رحمت واسعه است و رحمتش شامل انس و جن و ملائكه مى‌گردد.

از ظاهر آيه، اين‌گونه برداشت مى‌شود كه اين رحمت در دنيا و آخرت است. برخى از مفسران شيعه و اهل سنت نيز به اين نكته تصريح كرده‌اند. ²

خصيصه سيزدهم: ذكر

خداوند مى‌فرمايد:

(...قَدْ أَنْزَلَ اللّٰهُ إِلَيْكُمْ ذِكْراً رَسُولاً يَتْلُوا عَلَيْكُمْ آيٰاتِ اللّٰهِ مُبَيِّنٰاتٍ ...) (طلاق : 10 و 11)

به يقين خداوند چيزى كه مايه تذكر است بر شما نازل كرده است؛ پيامبرى [به سوى شما فرستاده است] كه آيات روشن خدا را بر شما تلاوت مى‌كند.

وجود پيامبر(ص) ميان مردم، آينه تمام‌نماى اوصاف خداوند است. او «ذِكر»