112آنها كه خدا و پيامبرش را آزار مىدهند، خداوند آنان را از رحمت خود در دنيا و آخرت دور ساخته و براى آنها عذاب خواركنندهاى آماده كرده است.
13. قضاوت و حكم
خداوند، قضاوت پيامبر(ص) و حكم او را قضا و حكم خود مىداند كه سر نهادن به آن حكم بر همه لازم است؛ چنانكه مىفرمايد:
(وَ مٰا كٰانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لاٰ مُؤْمِنَةٍ إِذٰا قَضَى اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَ مَنْ يَعْصِ اللّٰهَ وَ رَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاٰلاً مُبِيناً) (احزاب : 36)
هيچ مرد و زن باايمانى حق ندارد هنگامى كه خدا و پيامبرش فرمانى صادر كنند، اختيارى [در برابر فرمان خدا] داشته باشد و هركس خدا و پيامبرش را نافرمانى كند، به گمراهى آشكارى گرفتار شده است.
14. اجابت
اجابت پيامبر(ص) در آنچه انسانها را بدان دعوت مىكند، يعنى حيات طيبه، مقرون اجابت خداست؛ زيرا پيامبر(ص) كسى را به خود نمىخواند بلكه همگان را به سوى خدا دعوت مىنمايد. از اينرو خداوند اجابت خود و پيامبر(ص) را قرين قرار داده است و مىفرمايد:
(يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلّٰهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذٰا دَعٰاكُمْ لِمٰا يُحْيِيكُمْ ) (انفال : 24)
اى كسانى كه ايمان آوردهايد! دعوت خدا و پيامبر را اجابت كنيد هنگامى كه شما را به سوى چيزى مىخواند كه شما را حيات مىبخشد!
15. رضايت
خداوند رضايت پيامبر(ص) را قرين رضايت خود قرار داده است و مىفرمايد:
(يَحْلِفُونَ بِاللّٰهِ لَكُمْ لِيُرْضُوكُمْ وَ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ أَحَقُّ أَنْ يُرْضُوهُ إِنْ كٰانُوا مُؤْمِنِينَ ) (توبه : 62)
آنها براى شما به خدا سوگند ياد مىكنند؛ تا شما را راضى سازند؛ درحالىكه شايستهتر اين است كه خدا و رسولش را راضى كنند؛ اگر ايمان دارند!