97
حَاجَةٌ يُرِيدُ نَفْعَهَا أَوْ دَهَتْهُ دَاهِيَةٌ يُرِيدُ كَفَّ ضَرَرِهَا بِمُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّيِّبِينَ الطَّاهِرِينَ أَقْضِهَا لَهُ أَحْسَنَ مَا يَقْضِيهَا مَنْ تَسْتَشْفِعُونَ إِلَيْهِ بِأَعَزِّ الْخَلْقِ عَلَيْهِ. 1
اى بندگان من! آيا چنين نيست كه چهبسا كسى حاجات بزرگى از شما مىخواهد و شما حوايج او را برنمىآوريد؛ مگر اينكه كسى را كه محبوبترين مردم نزد شماست، شفيع قرار دهد. آنگاه حاجات او را به احترام آن شفيع برمىآوريد؟
حال آگاه باشيد و بدانيد كه گرامىترين خلق و افضل آنان نزد من، محمد(ص)، برادر وى على(ع) و امامان پس از وى مىباشند؛ آنان كه وسيلههاى [مردم] به سوى من مىباشند. آگاه باشيد! هركس حاجتى دارد و نفعى را طالب است يا آنكه دچار حادثهاى سخت و زيانبار گشته و رفع آن را خواهان است، بايد مرا به محمد(ص) و خاندان طاهرينش(عليهم السلام) بخواند تا به نيكوترين وجه، حاجت او را برآورم.
«ابن شهرآشوب» از امام على(ع) نقل مىكند كه حضرت ذيل آيه شريفه (وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ) 2فرموده است:
«أَنَا وَسِيلَتُهُ»؛ 3«من وسيله خدايم». امام باقر(ع) نيز فرمود:
آلُ مُحَمَّدٍ(عليهم السلام) هُمْ حَبْلُ اللهِ الَّذِي أُمِرَ بِالاعْتِصَامِ بِهِ فَقَالَ
«وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّٰهِ جَمِيعاً وَ لاٰ تَفَرَّقُوا». 4 وَ 5
آن ريسمان خدا كه امر به اعتصام به آن نموده و فرموده است: همگى به ريسمان خدا چنگ بزنيد و پراكنده نشويد، آلمحمد(عليهم السلام) هستند.
شفاعت
كلمه «شفاعت»، از ريشه «شفع» و به معناى همراهى، جفت شدن و نيز «ضمّ الشىء الى مثله» آمده و نقطه مقابل آن، «وَتْر»، به معناى تك و تنهاست. همچنين به پيوستن