76مىتوانند در اين عالم، دخل و تصرف كنند.
پيامبر(ص) و اهلبيت(عليهم السلام)، فقط معلمانى نيستند كه تعليمات خود را ارائه داده و آثار خود را بر جاى گذاشته و از ميان ما رفته باشند. بلكه آنان وجودهاى شريفىاند كه همواره حاضرند و به ويژه بر پيروان خود و طالبان حقيقت اشراف دارند. هرچند اين معنا درباره امام زنده شيعيان (امام زمان)، به طور بارزترى نمايان است، ولى قاعده هدايت باطنى و حضور زنده و مؤثر، به ويژه در مسائل مربوط به توسلات معنوى، درباره همه چهارده معصوم صادق است. امامان معصوم(عليهم السلام) داراى حيات برترى مىباشند كه زنده و مرده و حاضر و غايب آنها تفاوتى در اين حيات برتر ندارد و اين مسئله، بر سعه وجودى آنان دلالت مىكند.
ازاينروست كه ما معتقديم آنان، ما و رفتارهاى ما را مىبينند. از رفتارهاى نيك ما شادمان مىشوند و از رفتارهاى زشت ما اندوهگين مىگردند؛ چنانكه در روايتى مىخوانيم امام صادق(ع) فرمود:
«مَا لَكُمْ تَسُوءُونَ رَسُولَ اللهِ(ص)»؛ «شما را چه شده است كه رسول خدا(ص) را ناراحت مىكنيد؟!» مردى پرسيد: «چگونه او را ناراحت مىكنيم؟» امام(ع) فرمود:
«أَ مَا تَعْلَمُونَ أَنَّ أَعْمَالَكُمْ تُعْرَضُ عَلَيْهِ فَإِذَا رَأَى فِيهَا مَعْصِيَةً سَاءَهُ ذَلِكَ فَلَا تَسُوءُوا رَسُولَ اللهِ وَ سُرُّوهُ» 1؛ «آيا نمىدانيد كه رفتارهاى شما به ايشان عرضه مىشود؟! پس اگر در آن گناهى مشاهده كند، باعث ناراحتىاش مىشود. پس رسول خدا(ص) را ناراحت نكنيد. بلكه او را خوشحال كنيد».
«عبدالله بن ابان زيات» كه نزد امام رضا(ع) از جايگاه والايى برخوردار بود، مىگويد:
به امام رضا(ع) گفتم: «براى من و خانوادهام دعا بفرماييد». آن حضرت فرمود:
«أَ وَ لَسْتُ أَفْعَلُ وَ اللهِ إِنَّ أَعْمَالَكُمْ لَتُعْرَضُ عَلَيَّ فِي كُلِّ يَوْمٍ وَ لَيْلَةٍ»؛ «مگر من اين كار را نمىكنم؟! به خدا قسم! اعمال شما هر روز و شب بر من عرضه مىشود». عبدالله بن زيات مىگويد، من از اين