177
(يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ حَقَّ تُقٰاتِهِ وَ لاٰ تَمُوتُنَّ إِلاّٰ وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ) (آلعمران: 102)
اى كسانى كه ايمان آوردهايد! آنگونه كه حق تقوا و پرهيزكارى است، از [مخالفت فرمان] خدا بپرهيزيد! و جز بر آيين اسلام از دنيا نرويد.
همچنين خداوند در آيهاى ديگر مىفرمايد:
(يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ لْتَنْظُرْ نَفْسٌ مٰا قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَ اتَّقُوا اللّٰهَ إِنَّ اللّٰهَ خَبِيرٌ بِمٰا تَعْمَلُونَ) (حشر: 18)
اى كسانى كه ايمان آوردهايد! تقواى الهى پيشه كنيد و هركس بايد بنگرد تا براى فردايش چه چيز از پيش فرستاده است و تقواى الهى داشته باشيد كه خداوند از آنچه انجام مىدهيد، آگاه است.
همچنين براى پى بردن به حقيقت تقوا، دقت در برخى از آيات قرآن كريم، بهترين راه است. خداوند متعال در آيات متعددى، جاى تقوا را «قلب» مىشمرد؛ از جمله مىفرمايد:
(أُولٰئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللّٰهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوىٰ) (حجرات: 3)
كسانى كه صداى خود را نزد پيامبر خدا(ص) پايين مىآورند، همان كسانىاند كه خداوند دلهايشان را براى تقوا، خالص نموده است.
قرآن، تقوا را نقطه مقابل «فجور» ذكر كرده است؛ چنانكه در آيه 8 سوره شمس مىخوانيم: (فَأَلْهَمَهٰا فُجُورَهٰا وَ تَقْوٰاهٰا)؛ «خداوند انسان را آفريد. سپس فجور و تقوايش (شر و خيرش) را به او الهام كرده است».
قرآن هر عملى را كه از روح اخلاص و ايمان و نيت پاك سرچشمه گرفته باشد، براساس تقوا مىشمرد؛ چنانكه در آيه 108 سوره توبه درباره مسجد قبا كه منافقان مسجد ضرار را در مقابل آن ساختند، مىفرمايد: (لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوىٰ مِنْ أَوَّلِ يَوْمٍ أَحَقُّ أَنْ تَقُومَ فِيهِ)؛ «مسجدى كه از روز نخست بر پايه تقوا بنا شده، شايستهتر است كه در آن [به عبادت] بايستى».
از مجموع اين آيات به خوبى استفاده مىشود كه تقوا همان احساس مسئوليت و تعهدى است كه به دنبال رسوخ ايمان در قلب، بر وجود انسان حاكم مىشود و او را از